Μικρές στιγμές χαράς και ελπίδας ότι ένας κόσμος εναρμονισμένος με τις φυσικές διαδικασίες είναι εφικτός!!! Εικόνες από τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα για σχολεία και συλλογικούς φορείς, αναμένουμε πώς και πώς να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί στο χτήμα!!! Πληροφορίες για τα εκπαιδευτικά μας προγράμματα στο τηλέφωνο2721022505.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Δυστυχώς η αρχιτεκτονική κληρονομιά της Βαλύρας περιορίζεται δραστικά. Καταστράφηκαν το αυλάκι, οι δύο νερόμυλοι, η δέση, τα οποία ήταν έργα ρωμαικής εποχής, τα πέτρινα γεφύρια, τα βυζαντινά ξωκλήσια το τρακτέρ του συνεταιρισμού σαπίζει, ο σιδηροδρομικός σταθμός της Βαλύρας είναι απροστάτευτος, και πολλά άλλα κτίρια. Δεν προβάλλεται η πολιτιστική -πολιτισμική κληρονομιά και τώρα στα δύσκολα πρέπει η πρωτογενής παραγωγή με το προιόν που λέγεται φραγκόσυκο να μπει δυναμικά στην μεταποίηση ,γιατί στο Μαρόκο, Τυνησία και Αλγερία παρασκευάζουν 25 προιόντα και καλύπτει ένα μεγάλο ποσοστό στο ΑΕΠ, των χωρών αυτών, ενώ εμείς ζούμε τον ύπνο του δικαίου και έχουμε μείνει στην αμπελοφιλοσοφία, στο δήθεν και στο φαίνεστε, ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΒΆΛΛΟΝΤΑΙ ΤΑ ΠΟΛΛΆ ΣΥΓΚΡΙΤΙΚΆ ΠΛΕΟΝΕΚΤΉΜΑΤΑ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΎ ΜΑΣ ΒΑΛΎΡΑ. | Αναδρομές |
Η εξέγερση του Σταφιδικού Κινήματος της 25ης Αυγούστου 1935 στην Πυλία. Η προσυγκέντρωση στον Πήδασο, τα γεγονότα της Πύλου και η καθοριστικής σημασίας καταστροφή του γεφυριού του Χανδρινού την Τρίτη 27 Αυγούστου 1935. Η κατάληξη των πρωταγωνιστών του κινήματος.
Ήδη από τον Ιούνιο του 1935, και με την συμμετοχή του αδικοχαμένου αυτόχειρα (μετανιωμένου για την αψυχολόγητη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο των Εθνικοφρόνων και τη μη εκλογή του στις εκλογές της 9ης Ιουνίου), πρώην βουλευτή του Αγροτικού Κόμματος, Λούη Τσικλητήρα, είχαν αποφασίσει οι σταφιδοπαραγωγοί να προβούν σε εξέγερση, εάν δεν εκπληρώνονταν έστω κάποια από τα προ των εκλογών δίκαια αιτήματά τους. Τη χρονιά εκείνη, το βασικό προϊόν της Μεσσηνίας, Αχαΐας και Κορινθίας, είχε πάθει σοβαρές ζημιές από παγοπληξία, βροχές κ.λπ. Οι αγρότες διεκδικούσαν από το κράτος προστασία και από τον Α.Σ.Ο. (Αυτόνομο Σταφιδικό Οργανισμό) μια καλή τιμή στο προϊόν που απέμεινε. Έκαναν ανά κοινότητες χωριών αιτήσεις και διαμαρτυρίες, αλλά από πουθενά καμιά ουσιαστική απάντηση στα αιτήματά τους. Αυτά τα αιτήματα δημοσιεύτηκαν στις 12 Ιουνίου 1935 στην εφημερίδα Θάρρος, στην επονομαζόμενη στήλη του, το «ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΛΑΟΥ»: «…1ον) Να καταργηθεί η έγγειος φορολογία του Α.Σ.Ο. 2ον) Να καθορισθούν τα δελτία 3.900 δραχμών και να αποζημιωθούν οι παραγωγοί που επώλησαν εις τιμάς μικροτέρας. 3ον) Να καθορισθούν τιμαί δια το ερχόμενο έτος 2.500 δραχμαί το δελτίο. 4ον) Να μειωθεί η τιμή του ψωμιού κατά δύο δραχμάς η οκά. Ας προσέξωμεν, σταφιδοπαραγωγοί, να εξασφαλίσωμεν το εισόδημά μας, διότι θα μετανοήσωμεν μετά τας εκλογάς. Όπως υπάρχουν λεπτά δια κινήματα, να ευρεθούν και για εμάς που συντηρούμε όλο το κράτος!».
|
Σύμφωνα με δύο Πατριαρχικά σιγίλια, στο περιεχόμενο των οποίων θα αναφερθούμε στη συνέχεια, το ναΰδριο αυτό υπήρξε μετοχικό παρεκκλήσιο της Ιεράς Πατριαρχικής και Σταυροπηγιακής Μονής Μαρδακίου, η οποία, ήδη από το 1501, ήταν μετόχι της Ιεράς Μονής Βελανιδιάς. Κατά το έτος 1895, η Μονή Μαρδακίου είχε ενωθεί με την, από πολλά χρόνια, διαλυμένη Μονή Γαρδικίου, για την οποία κάναμε λόγο προηγουμένως.
Ο όρος «Κατοχή» ανακατευθύνει εδώ. Για άλλες χρήσεις, δείτε Κατοχή (αποσαφήνιση).
Ο Άγιος Νικόλαος Καλτεζών απέχει από την Τρίπολη 30 χιλιόμετρα, από την Κάτω Ασέα 11 χιλιόμετρα, ενώ βρίσκεται σε απόσταση 2,5 χιλιομέτρων έξω από το ομώνυμο χωριό Καλτεζές, που στα σλάβικα σημαίνει «πηγάδια». Το χωριό είναι κτισμένο σε υψόμετρο 680 μέτρων, κοντά στα ερείπια μίας αρχαίας πολιτείας, της Παλιόχωρας, όπως άλλωστε μαρτυρούν τα κατάλοιπα αρχαίας οχυρώσεως και άφθονα λείψανα μεσαιωνικού οργανωμένου βίου γύρω από το φρούριο του Αγίου Γεωργίου, το Κάστρο της Παλιόχωρας, τα κατάλοιπα οικιών, ιερών και διάφορες εγκαταστάσεις. Ανατολικά του χωριού έχει διατηρηθεί το τοπωνύμιο «της Ελένης το Πηγάδι» και πιθανολογείται ότι εκεί τελούνταν τα «Ελένεια», αγώνες καλλιστείων.
Τα παλιά αναγνωστικά έχουν για μας τους παλιότερους μαθητές, συναισθηματική φόρτιση, γιατί είχαν γραμμένα τα παιδικά μας βιώματα. Έκανα επιλογή ορισμένα ποιήματα και περιγραφές τα οποία ακόμη μας προκαλούν συγκίνηση.
Έχω στην κατοχή μου:
Μετά τον πόλεμο του ΄40,την κατοχή, και τη λήξη του δεύτερου εμφυλίου, το 1949 στο Γράμμο και το Βίτσι με τη βοήθεια της Αμερικής και το σχέδιο Μάρσαλ, η Ελλάδα δειλά-δειλά άρχισε να αναπτύσσεται οικονομικά. Εδώ στις τέσσερις φωτογραφίες βλέπουμε τις αγελάδες να δωρίζονται σε βαλυραίικες οικογένειες διασφαλίζοντας έτσι γάλα, προϊόντα γάλακτος, κρέας, φουσκί και απασχόληση και όνειρα αισιοδοξίας. Μετά τις φωτογραφίες που φωτογραφίζονται οι Βαλυραίοι με τις αγελάδες ,την κατρ-ποστάλ γέφυρα της σιδερένιας γέφυρας Βαλύρας και τη βάρκα της με τα πρόσωπα, υπάρχει πληροφοριακό υλικό για το σχέδιο Μάρσαλ.
Πλήθος πιστών και φέτος, παρακολούθησαν την πανηγυρική Θεία λειτουργία , όπως κάθε χρόνο, όπου συγκεντρώνονται πιστοί από την Βαλύρα, Βαλυραίοι της διασποράς καθώς και πιστοί από από τα γύρω χωριά.
Η Λαογραφία παρακολουθεί και ερμηνεύει τις εκδηλώσεις της ζωής του λαού (πνευματικές-ψυχικές-καλλιτεχνικές), αυτές που αποτελούν τον πολιτισμό του λαού και του έθνους. Ο Ελληνικός <λαός> μένει πάντα η βασική πηγή. Οι σκοποί της λαογραφίας είναι επιστημονικοί,εθνικοί, ανθρωπιστικοί και διεθνιστικοί.
Σήμερα το «Χριστός ανέστη» μοιάζει να σέρνεται στα χείλη, εκφυλισμένο σε εθιμικό λεκτικό σχήμα που αναγγέλλει, χωρίς να παραπέμπει σε εμπειρία χαράς. Διαιωνίζει (συμβατικά) κατάλοιπα μιας άλλοτε γιορτής, κατάλοιπα παντελώς άσχετα πια με την υπαρκτική μας περιπέτεια: τον ρεαλισμό του απελπισμού, της ακοινωνησίας και μοναξιάς, την τραγωδία της φονικής αρρώστιας, τον πανικό που γεννάει στις ψυχές μας ο θάνατος.
Με τη χθεσινή ανάρτηση του εθίμου του βάγιου στη Ζάκυνθο, σήμερα βάζουμε το έθιμο με τα μάσκουλα, από το 1821.
Η Μεγάλη Εβδομάδα στη Ζάκυνθο έχει ένα δικό της χρώμα, καθώς διατηρεί ένα ξεχωριστό τυπικό στις θρησκευτικές της τελετές και έχει δικά της πανάρχαια έθιμα, που οι κάτοικοί της τα σέβονται και τα τηρούν με μοναδική φροντίδα και ευλάβεια.
Παρά τις αντίξοες καιρικές συνθήκες με βροχή και κρύο,έγιναν εχθές οι καρναβαλικές εκδηλώσεις που διοργανώνει κάθε χρόνο ο Σύλλογος Γυναικών Βαλύρας. Η βροχή δεν επέτρεψε οι εκδηλώσεις να γίνουν γύρω από τη μεγάλη φωτιά που είχαν ανάψει στη μέση της πλατείας,αλλά οι εκδηλώσεις έγιναν στην αίθουσα του Θάμυρι.
