Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

1821.ΟΙ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΔΗΜΟΥ ΙΘΩΜΗΣ.ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟ ΝΙΚΗΤΑΡΑ ΤΟΥΡΚΟΦΑΓΟ


ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ - ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Στο Πεδίο του Άρεως στην Αθήνα, υπάρχουν οι προτομές των ήρώων (άνδρες-γυναίκες).του 1821. Με ενημέρωσαν ηλεκτρονικά-τηλεφωνικά, να παρευρεθώ και εγώ στην εκδήλωση ,για να τιμήσουμε-στεφανώσουμε τους ηρωές μας, και με τη συμμετοχή  μέρους της μπάντας του δήμου Αθηναίων. Εκεί συνάντησα πολλούς Μεσσήνιους και μεταξύ αυτών από το χωριό Τουρκολέκα, που ήλθαν να τιμήσουν το Νικηταρά-Σταματελόπουλο  (διχάζονται οι γνώμες γιατί άλλοι λένε τη Νέδουσα και άλλοι  το Τουρκολέκα, τη καταγωγή του Νικηταρά). Αφού είπαμε διάφορα, λόγο καθυστέρησης του ιερέα, με προσκάλεσαν στις καλοκαιρινές εκδηλώσεις του χωριού Τουρκολέκα και τους υποσχέθηκα, οτι θα αναρτήσω τον ηρωά τους ο οποίος πέθανε τυφλός ζητιανεύοντας κάθε Παρασκευή,έξω απο το ναό της Ευαγγελίστριας του Πειραιά.
 "Ευλογημένη να'ναι η σπίθα που καίει αθάνατη, μέσα στα σωθικά της Ελλάδας. Η σπίθα αυτή που αψηφώντας τις φρόνιμες συμβουλές της λογικής, βάζει φωτιά σ'ολάκερη τη ψυχή. Γίνεται η πυρκαγιά και φέρνει το θαύμα. Γιατί στο θαύμα και όχι στη λογική, χρωστάει την ανάστασή του το γένος". Τι άλλο μπορούμε να προσθέσουμε εμείς σε αυτά τα απλά, μα τόσο σοφά λόγια ενός από τους αγνότερους αγωνιστές της επανάστασης, του στρατηγού Μακρυγιάννη; Πώς άντεξε στα τετρακόσια και πλέον χρόνια σκλαβιάς, η ελληνική γλώσσα, πώς σώθηκαν οι παραδόσεις της φυλής μας, τα ήθη και τα έθιμά μας; Ποια πίστη τα κράτησε όλα αυτά, όταν τα 'σκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά; Χωρίς αμφιβολία, ο αγώνας αυτός, έχει την ουσία και τις διαστάσεις ενός θαύματος.     Ξεκίνημα εθνικής ζωής και πηγή αληθινού πνευματικού βίου, ήταν ο απελευθερωτικός αυτός αγώνας!!! Ας στραφεί ευλαβικά ο νους μας στους αθάνατους εκείνους προμάχους της εθνικής μας αποκατάστασης. Ας τους υποσχεθούμε πως θ’ αποτελούν για μας αρχή και κανόνα ζωής και θα διαποτίζουν με το φρόνημά τους τους μεγάλους εθνικούς μας οραματισμούς.  Είναι χρέος ιερό, εθνική επιταγή, μέγιστο καθήκον!!! ΤΑ ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΤΩΝ  ΗΡΩΩΝ-ΑΡΙΣΤΟΥΧΩΝ ΤΟΥ 1821, ΤΩΝ ΔΗΜΟΤΙΚΩΝ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΩΣ ΔΗΜΟΥ ΙΘΩΜΗΣ* 1. Κλεφτόγιαννης Γεώργιος. Αγωνιστής του 1821 ΑΜ 7393 (Ζερμπίσια – Στρατιώτης) 2. Ηλίας Κορμάς. Έπεσε στο Μανιάκι μαζί με τον Παπαφλέσσα. Ηταν  ενας από τους ισχυρούς οπλαρχηγούς της επαρχίας Ανδρούσης .  Εμυήθη από τον Παπαφλέσσα ,στη φιλική εταιρεία. Το 1823 διετάχθη να εκστρατεύσει υπό την αρχηγία του Δημητρίου Παπατσώνη ,αρχηγού της επαρχίας Εμπλακίων, στον Ισθμό της Κορίνθου. Στον εμφύλιο του 1823 εκινήθη κατά της κυβέρνησης μαζί με τους οπλαρχηγούς της περιοχής του ΓΙΑΝΝΗ ΦΩΤΕΙΝΟΠΟΥΛΟ,ΠΑΝ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟ και ΘΕΟΔ. ΜΑΡΓΕΛΗ. Ο γυμνασιάρχης από του ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ Δ. Β.ΜΠΑΛΑΦΟΥΤΗΣ, με τον τίτλο του βιβλίου ¨Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ¨, αναφέρει τους Κεφαλληναίους που έπεσαν μαζί του στο ΜΑΝΙΑΚΙ με τον ΠΑΠΑΦΛΕΣΣΑ, ΚΕΦΑΛΑ, ΜΠΙΤΣΑΝΗ, ΜΑΥΡΟΜΙΧΑΛΗ και πολλούς άλλους τους: ΗΛΙΑ, ΓΕΩΡΓΙΟ, ΚΩΝ\ΝΟ και ΝΙΚΟΛΑΟ ΚΟΡΜΑ, ΠΑΝ ΠΑΝΟΥΣΗ, ΚΩΝ. ΣΚΡΕΠΕΡΟ, ΦΩΤΕΙΝΟ ΣΚΡΕΠΕΤΟ, ΔΗΜ. ΤΣΕΚΟΥΡΑ, και ΠΑΝ. ΤΣΕΚΟΥΡΑ. Υπάρχει και μοιρολόι που αναφέρεται στους Κορμαίους και τον Παπαφλέσσα που σκοτώθηκαν στο Μανιάκι.  Ήταν αρχηγός Κοντοβουνίων (Ιθώμης, Τριπύλα, Αριστομένης). Από Κεφαλληνού.
3. Γεώργιος Κορμάς. Διαδέχθηκε τον αδελφό του στην αρχηγία του σώματος των Ιθωμιτών. Προήχθη σε εκατόνταρχο. Αδικήθηκε από το βαυαρικό καθεστώς. 4. Πανούσης Παναγιώτης. Έπεσε ηρωικά στο Μανιάκι (Κεφαλληνού). 5. Πανουσόπουλος Θεόδωρος Δ. Πολέμησε στην ΤΡΙΠΟΛΗ, ΒΑΛΤΕΤΣΙ ,ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ, και ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΑ ΚΑΣΤΡΑ. Το 1840 ήταν δημοτικός σύμβουλος Ιθώμης ,εφημερίδα ΑΙΩΝ φύλλο170,12-6-1840.Το 1841 ήταν πρόεδρος του δημοτικού συμβουλίου του δήμου Ιθώμης. Συνελήφθηκε, κρατήθηκε και κακοποιήθηκε γιατί διαμαρτυρήθηκε για τη κακομεταχείριση συχωριανών του. Εφημερίδα ΑΙΩΝ φύλλο 233,9-2-1841 ,σελ 3α 6. Σκρεπετός Φώτης. Έπεσε στο Μανιάκι με πολλούς άλλους αγωνιστές (Κεφαλληνού) 7. Σκρεπετός Κωνσταντίνος Χιλίαρχος (Κεφαλληνού) 8. Τσεκούρας Δημήτριος. Έπεσε στο Μανιάκι Κεφαλληνού.9. Κούτσος Γιαννάκης. Αγωνιστής το 1821 (περιοχή Ιθώμης).10. Πολυχρονόπουλος Αναστάσιος. Έπεσε το 1821 (περιοχή Ιθώμης).11. Λαμπρόπουλος Θοδωρής. Πολεμιστής το 1821 (Βουρνάζι).12. Δεδούσης Κ. Πολεμιστής το 1821 (περιοχή Ιθώμης). 13. Δημακόπουλος Ιωσήφ. (Μονή Βουλκάνου).14. Κορμάς Ν. (Σιμίζα).15. Κλεφτόγιανης Παν. Πρόκριτος, Πολεμιστής το 1821. 16. Σωτηρόπουλος Γεώργιος. Πολέμησε με τον Ηλία Κορμά (Ρευματιά) 17. Κουτρουμπής Παναγιώτης Α.Μ. 7377. Διετέλεσε αγωνιστής, δημογέροντας και ένορκος στο Κακουργιοδικείο Τρίπολης (Ρευματιά). Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δημογέροντας του χωριού του και το 1841 κληρώθηκε ένορκος στο κακουργιοδικείο της Τρίπολης. Έχει αριθμό στο μητρώο αγωνιστών 7377.Εφημερίδα Ελληνικός ταχυδρόμος, 20 –10 1841,σελ. 123 Το 1852 διορίστηκε δημαρχιακός πάρεδρος στο δήμο Ιθώμης. ΓΑΚ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ,ΦΑΚ.340,3-7-1840.18. Από το χωριό Λάμπαινα πολεμιστές το 1821 ήταν οι: Αργυρόπουλος, Θεοφιλόπουλος, Καλογερόπουλος, Κοσμάς, Παπαγεωργίου, Πουλημενάκος,Σταθόπουλος,ΣταματόπουλοςκαιΧρονόπουλος. 19. ΚΟΤΖΙΑΣ ή ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ.Από ΡΕΥΜΑΤΙΑ. Πολέμησε στην ΤΡΙΠΥΛΗ, ΒΑΛΤΕΤΣΙ, ΑΡΓΟΣ, ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ, κατά του ΔΡΑΜΑΛΗ και στο Μανιάκι υπό τις διαταγές του Ηλία Κορμά και επέζησε της μάχης. 20.ΤΣΕΚΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ. Από ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ. Είχε συμπολεμιστή απο Κεφαλληνού τον Δ. ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟ,ΑΧΕΒ,φακ.ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ.21 ΤΣΟΠΕΛΑΣ ΙΩΑΝΝΗΣ. Από περιοχή Ιθώμης. 22..ΔΕΛΛΗΓΙΑΝΗΣ Δ. ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ .Από ΜΕΛΙΓΑΛΑ. 23.ΣΜΥΡΝΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Από ΓΚΟΛΕΜΙ ΙΘΩΜΗΣ. Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δημαρχιακός πάρεδρος του χωριού του ,στο δήμο Ιθώμης. ΓΑΚ Μοναστηριακά, φακ 370, 19 Ιουνίου και 3 Ιουλίου 1840. 24.ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ .Από ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ ΙΘΩΜΗΣ. Έχει αριθμό στο μητρώο αγωνιστών 4760. 25.ΚΟΥΤΣΟΥΚΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Από ΜΠΕΤΣΙ ΙΘΩΜΗΣ. Μετά την απελευθέρωση διετέλεσε δημογέροντας του χωριού του και το 1840δημαρχιακός πάρεδρος στο δήμο ΙΘΩΜΗΣ. ΓΑΚ ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑΚΑ ΦΑΚ.340,3-7-1840. 26.ΣΚΡΕΠΕΤΟΣ ΦΩΤΗΣ. Από ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ. Πολέμησε σε διάφορες μάχες και το 1825 σκοτώθηκε στο Μανιάκι με τον ΗΛΙΑ ΚΟΡΜΑ. 27. ΤΣΕΚΟΥΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ. Από ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ. Πολέμησε στη, ΤΡΙΠΟΛΗ, ΒΕΛΤΕΤΣΙ ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ ,ΚΟΡΙΝΘΟ, και σκοτώθηκε στο Μανιάκι. ΜΠΑΛΑΦΟΥΤΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΜΟΥ σελ.92. 28.ΓΑΤΖΟΣ ή ΣΓΑΤΖΟΠΟΥΛΟΣ .Από ΑΓΙΟ ΦΛΩΡΟ .Ήταν στρατιώτης του ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΔΑΓΡΕ και σκοτώθηκε στο Μανιάκι. 29.ΚΟΡΜΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. Από ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ. Αδελφός του ΗΛΙΑ ΚΟΡΜΑ. Σώθηκε στη μάχη στο Μανιάκι και διαδέχτηκε τον αδελφό του Στον εμφύλιο και τη ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ του 1834 είχε χαρακτηριστεί εχθρός του καθεστώτος και αδικήθηκε από τους βαβαροκράτες ,αναγνωρίζοντας το βαθμό Α τάξης.. 30..ΚΟΥΤΣΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΗΣ. Από περιοχή Ιθώμης. 31..ΠΟΛΥΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ .Από περιοχή Ιθώμης. Σκοτώθηκε στη διάρκεια του αγώνα. 32.ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ.Από ΧΑΣΑΜΠΑΣΑ. Διετέλεσε δήμαρχος Ιθώμης και συνέδεσε το ονομά του με κοινωφελή έργα. 33. Οι ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ ,ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ,ΛΕΒΕΝΤΗΣ και ΜΟΥΡΙΚΗΣ .Από ΡΕΥΜΑΤΙΑ .Του ΜΟΥΡΙΚΗ η πολεμική στολή και τα οπλα βρίσκονται στο μουσείο Μπενάκη. 34. ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ. Από ΑΡΙΣΤΟΔΗΜΕΙΟ. Πολέμησε στη ΤΡΙΠΟΛΗ,ΒΑΛΤΕΤΣΙ ΑΡΓΟΣ και ΔΕΡΒΕΝΑΚΙΑ.Από την επαρχιακή δημογεροντία Μικρομάνης το 1825 επροτάθη πεντηκόνταρχος. 35. Αφήσαμε τελευταίο το Νικολιούλια. Ήταν το φόβητρο και ο τρόμος των Τούρκων. Τον δηλητηρίασε ο κουμπάρος του στη Μάνη και πριν ξεψυχήσει τον σκότωσε λέγοντά του. Εγώ 99 και εσύ 100. Άφησε απόγονους τους Κλεφτογιανναίους που ζουν ακόμη στο Ζερμπίσια. * Υπάρχουν σε πρωτότυπα φωτοαντίγραφα σε δερματόδετο τόμο τα παραπαάνω στοιχεία καθώς και για πολλά χωριά της άνω Μεσσηνίας Α\Α. 354-359 ΤΖΑΦΕΡΕΜΙΝΙ ΟΙΧΑΛΙΑΣ Ονομαστικός κατάλογος με Χαλκούν Αριστείον από τα χωριά ΤΖΑΦΕΡΕΜΙΝΙ , ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ ,ΣΙΜΙΖΑ και ΛΟΥΜΙ , α\α=354-436 Από το χωριό ΤΖΑΦΕΡΕΜΙΝΙ 354. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΟΒΗΣ 55. ΠΑΝΑΓ. ΔΟΥΡΑΜΑΚΟΣ 56. ΠΑΝ. ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ 57. ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ 58. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΑΤΣΙΛΙΕΡΗΣ 359. ΑΓΓΕΛΟΣ ΛΙΟΝΤΗΡΗΣ Από το χωριό ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ 397. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ 401. ΑΝΤΩΝΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΣΗΣ 402. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΑΤΑΛΟΠΟΥΛΟΣ 403. ΚΩΝ. ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ 406. ΦΩΤ. Κ. ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ 407. ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΙΣΤΟΦΑΛΟΠΟΥΛΟΣ Από το χωριό ΣΙΜΙΖΑ 412. ΠΑΝΑΓ. ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ 436. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΚΟΥΣΟΠΗΣ Από το χωριό ΛΟΥΜΙ 413. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ 414. ΦΩΤΗΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΙΘΩΜΗΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΦΑΚΕΛΟΥΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΩΝ ΤΟΥ 1821 ΚΑΙ ΤΟ ΠΡΟΤΕΙΝΟΜΕΝΟ ΑΡΙΣΤΕΙΟ ΜΑΥΡΟΜΑΤΙ Φ.115. Γεώργιος Μπαλόπουλος Χαλκούν, Θεόδωρος Δ. Παναγόπουλος Χαλκούν Κων/νος Γεωργακόπουλος Χαλκούν,Φ.268. Αλέξιος Κότζαρης Χαλκούν, Δημήτριος Θεοχαρόπουλος Χαλκούν, Κ . Ντούφας Χαλκούν,Φ.281. Γιαννάκης Σταθόπουλος Αργυρούν,Φ. 43. Κωνσταντής Κουβελάκης Αργυρούν, Κωνσταντίνος Γεωργόπουλος Αργυρούν Μήτρος Θαναντικόπουλος Αργυρούν, Φ.86. Κώστας Κωστόπουλος Αργυρούν, Φ.220. Αριστεία 1844, Γεώργιος Ν. Σταθόπουλος εξ Ιθώμης Σιδηρούν, Σπύρος Γεωργόπουλος εξ Ιθώμης Σιδηρούν, Φ135 Γιαννης Σταθόπουλος , Κωσταντής Παπαγιάννης , Αντώνιος Δ Γεωργοπουλος, Ιωάννης Γ. Κουβελάκης Πανουσόπουλος Βασίλειος Αναστάσης Χριστοπουλος , Αναστάσιος Κουντούρης (ΟΛΟΙ ΣΙΔΗΡΟΥΝ) ΣΙΜΙΖΑ Φ286 Κωνσταντίνος Γατόπουλος , Γιάννης Ντόκος, Φ.281. Νικόλαος Λέκας, Αργυρό Φ.232. Νικόλαος Κορμάς πολέμησε εις Τρίπολη , Τρίκορφο, Μεσσηνία και Φρούρια . Φ.258. Αδαμόπουλος Κωνσταντής. Μπαμπαδήμος Δημήτριος Ντόκος Γιαννάκης Πανουσόπουλος Γεώργιος. Ποτιώτης Κωνσταντής Τζήρος Παναγιώτης Χριστοφιλόπουλος Δημήτριος Χριστοφιλόπουλος Ευστάθιος Γιάννης Λέκας Γιάννης Τζήρος Ντεπεγιώτης Παναγιώτης Τσίρος Γιαννάκης.. ΖΕΡΜΠΙΣΙΑ Φ.115. Παναγιώτης Κλεφτογιάννης ΧαλκούνΦ135 Γεώργιος Κλεφτόγιαννης ΣιδηρούνΦ258 Ιωάννης Π. Κλεφτόγιαννης Σιδηρουν Νικόλαος Αναστασόπουλος Σιδηρουν Φ244 Ηλίας Γεωργόπουλος Σιδηρουν Ευστάθιος Ηλιόπουλος Σιδηρουν Γιαννάκης Σταθόπουλος Σιδηρούν ή Κορμάς Στρατίκης Σκραπετός Σιδηρουν Νικόλαος Γεωργόπουλος Σιδηρουν Ζωης Γιαννακόπουλος Σιδηρουν ή Παπαδημας ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ Φ.207 Πανάγος Ηλιόπουλος Χαλκούν Παναγιώτης Κορμάς Χαλκούν Παναγιώτης Κατζούρας Χαλκούν Γιαννάκης Κάτζουρας ΧαλκούνΦ258Κωστής Κωστόπουλος Σιδηρούν Δημήτριος Κωστόπουλος Σιδηρούν Γεώργιος Ντελής ή Θανασόπουλος Σιδηρούν Χρίστος Παναγιωτόπουλος ΣιδηρούνΦ.286. Γεώργιος Μπέκλος Χαλκούν Θωδορής Γιαννακόπουλος Σιδηρούν Ιωάννης Ρίζος Σιδηρουν Αθανάσιος Παναγόπουλος Σιδηρούν Παναγιώτης Παναγόπουλος Σιδηρούν Φ286 ΛΟΥΜΙ ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΕΖΗΣ Σιδηρούν ΗΛΙΑΣ ΚΟΝΤΑΞΗΣ Σιδηρούν ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΟΠΟΥΛΟΣ Σιδηρούν Φ258 ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ Σιδηρούν . ΛΕΖΙ Φ.170 Ιωάννης Λέκας Φ218 Σιδηρούν Φ258 [34] Γιάννης Θεοδωρακόπουλος Χαλκούν Θεοδωράκης Καλιμάνης ΧαλκούνΧασάμπασαΦ.175. ΑναγνώστηςΛυμπερόπουλος Αργυρούν Φ258 006,017,024 Δαμήλης Λάμπρος,Κούβελας Ανας, Πανταζής Δημ. Μπουρνάζι Φ.227 258 006,017,024 Θεοδωρόπουλος Γιάννης Φ43 202.Αριστεία των: ΗΛΙΑ ΜΠΟΤΣΙΚΑ κατοίκου Τζαφερεμινίου, ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΠΟΛΥΔΟΥΡΗ κατοίκου ΘΟΥΡΙΑΣ ΚΑΙ 3 από ΑΝΩ ΚΑΡΒΕΛΙ δήμου Αλαγωνίας, 5-10-1841. 203.Κατάσταση Αριστείων. ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΟΡΜΑΣ χαλκούν ΚΕΦΑΛΛΗΝΟΥ ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ σιδηρουν ΣΚΑΛΑ 207.Αιτηση για αριστείο του ΙΩΑΝΝΗ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ από Σκάλα Μεσσηνίας ,προς το δήμαρχο ΔΕΡΡΩΝ Βασίλη Λινάρδο και περιγράφει σε ποιες μάχες πολέμησε, 26-9-1839.212.Ομοίως ως ανω ,αίτηση ΗΛΙΑ ΜΠΟΤΣΙΚΑ,3-10-1839 222. Ομοίως ως ανω, αίτηση ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΜΠΑΚΑΝΔΡΑΚΗ από Σκάλα Μεσσηνίας 223.ΔΙΟΙΚΗΣΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ. Ονομαστική κατάσταση α\α 1-44 1. ΗΛΙΑΣ ΜΠΟΤΣΙΚΑΣ ΤΖΑΦΕΡΕΜΙΝΙ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ ΖΕΡΜΠΙΣΙΑ 6. ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΖΑΝΑΣ ΜΗΛΑΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ, ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΝΤΟΚΟΣ 7. ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΛΕΚΟΠΟΥΛΟΣ ΣΙΜΙΖΑ, ΠΕΤΡΟΣ ΘΑΝΑΣΑΚΟΠΟΥΛΟΣ, ΚΩΝΣΤΑΝΤΗΣ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗΣ ΚΩΝ\ΝΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΠΑΛΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ 18.ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ ΔΕΔΟΥΣΗΣ ΧΡΥΣΟΒΑ19.ΔΗΜΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΣ 20.ΗΛΙΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΗΛΑ 21.ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΠΟΥΡΙΚΑΣ ΛΟΥΜΙ ΙΩΑΝΝΗΣ ΛΕΚΚΑΣ ΣΙΜΙΖΑ 32. 33.ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ 42.ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ ΝΑΖΗΡΙ 228.Αίτηση για αριστείο του ΓΕΩΡΓΑΚΗ ΚΛΕΦΤΟΓΙΑΝΝΗ , προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ ετών 49, 25-7-1839 και περιγράφει σε ποιες μάχες πολέμησε. 229. Αίτηση για αριστείο του ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΚΑΖΑΝΑ ετων 52 κατοίκου ΜΗΛΑ προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ ετών 49, 25-7-1839 και περιγράφει σε ποιες μάχες πολέμησε .230.Αιτηση αριστείων δημάρχου ΙΘΩΜΗΣ,16-7-1839. 231.Αιτηση δημάρχου ΙΘΩΜΗΣ Δ. ΜΠΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, προς τη διοίκηση Μεσσηνίας,13-7-1839 ,10 συνδημοτών του για περαιτέρω ενέργειες.232.Αιτηση του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1789 προς το δήμαρχο Ι ΘΩΜΗΣ, ότι υπηρέτησε καθ΄ολην την διάρκεια του υπέρ ελευθερίας αγώνος 23-8-1839233.Αιτηση του ΠΑΝΑΓΙΏΤΟΥ ΝΤΟΚΟΥ , γεν το 1790, κατοίκου ΣΙΜΙΖΑ προς τον δήμαρχο ΙΘΩΜΗΣ ότι ήταν πενήνταρχος σ΄ολη την διάρκεια του αγώνα, 20\71839. 234. Αιτηση του ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΛΕΚΟΠΟΥΛΟΥ , γεν το 1802 προς το δήμαρχο ΙΘΩΜΗΣ, ότι υπηρέτησε καθ΄ολην την διάρκειαν του υπέρ ελευθερίας αγώνος 20-7-1839, κατοίκου Σιμίζα. 235 . Αιτηση του ΜΗΤΡΟΥ ΘΑΝΑΣΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1793 προς το δήμαρχο ΙΘΩΜΗΣ, ότι υπηρέτησε καθ΄ολην την διάρκειαν του υπέρ ελευθερίας αγώνος 20-7-1839, κατοικος Μαυρομματίου.236. Αίτηση του ΚΩΝΣΤΑΝΤΗ ΚΟΥΒΕΛΑΚΗ , γεν το 1795 προς το δήμαρχο ΙΘΩΜΗΣ, ότι υπηρέτησε καθ΄ολην την διάρκεια του υπέρ ελευθερίας αγώνος23-8-839, κατοικος Μαυρομματίου 237. Αίτηση του ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ ,γεν το 1802 προς το Δήμαρχο ΙΘΩΜΗΣ, ότι υπηρέτησε καθ΄ολην την διάρκεια του υπέρ ελευθερίας αγώνος 18-7-1839, κάτοικος Μαυρομματίου 238.Ομοίως αίτηση ΘΟΔΩΡΗ ΠΑΝΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1794 κατοίκου ΣΙΜΙΖΑ, 18-7-1839 Φ220.ΑΠΟΦΑΣΗ 9-5-1844, ΓΙΑ ΤΗ ΧΟΡΗΓΗΣΗ ΑΡΓΥΡΟΥ ΑΡΙΣΤΕΙΟΥ .ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΟΣ ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΑΛΩΝΙΑ, ΑΜΜΟ, ΑΝΔΑΝΙΑ, ΑΝΕΜΟΜΥΛΟΣ, ΑΡΙ, ΑΡΦΑΡΑ, ΕΥΑ, ΚΑΤΣΑΡΟΥ, ΜΙΚΡΟΜΑΝΗ, ΟΙΧΑΛΙΑ, ΠΛΑΤΥ,ΣΠΕΡΧΟΓΕΙΑ,ΒΑΛΥΡΑ,ΖΕΡΜΠΙΣΙΑ,ΖΕΥΓΟΛΑΤΙΟ,ΘΟΥΡΙΑ,ΚΑΡΤΕΡΟΛΙ,ΚΑΤΣΑΡΟΥ,ΚΩΣΤΑΝΤΙΝΟΙ,ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ,ΜΕΛΙΓΑΛΑ,ΜΕΛΠΕΙΑ,ΜΠΑΛΑ,ΣΙΑΜΟΥ,ΣΠΑΝΟΧΩΡΙ,ΣΚΑΛΑ,ΣΤΕΝΥΚΛΗΡΟΣ και ΦΙΛΙΑ. 6. αα 1-45,χωριά Μεσσηνίας ,Δυρράχι 22. Αναγνώστης Γεωργόπουλος ,Τζεφερεμίνι 43. Μιχάλης Βρετός Ιθώμη, αα1-61 ,χωριά Μεσσηνίας ,Δυρράχι 20. Μιχάλης Σταματόπουλος (ιερέας), Τζεφερεμίνι 25. Γιαννάκης Σκλήρης, Μελιγαλά 26. Νικήτα Νιάρχο ,Μπάλα 27. Γεωργάκης Κλεφτόγιαννης, Ζερμπίσια  29. Κωνσταντης Μιχαλόπουλος Μαυρομμάτι αα1-61, χωριά Μεσσηνίας, Αναστάσοβα, Αρφαρά, Ασλάναγα ,Πολιανή, Τσερνίτσα 41. Από Γαρδίκι, Παπακυριαζής. 26. Αα 1-17,χωριά Μεσσηνίας ,Γκορτζόγλι, Ασλάγανα, Αρφαρά, Σίτζοβα, Μπούγα, Σίτσοβα,Πολιανή.28-28α. αα1-59, χωριά Μεσσηνίας52α. αα44-74. Από Κορώνη τα 30 ονόματα 55. αα1-56,χωριά Μεσσηνίας 35. Γεώργιος Ν. Σταθόπουλος Ιθώμη 36.Γεώργιος Π. Φερέτος Αμφεια 48.Παναγάκης Ν ικολακόπουλος,Ζευγολατιό72-73α-73β. αα 1-133 Χωριά Μεσσηνίας ,Καλαμάτα,Αλαγονία,Ανδανία,Οιχαλία ,Θουρία Εύα,Αριστομένη,Δήμος Παμίσου 37. Σταύρος Γεωργόπουλος ,δήμος Ιθώμης 38. Κωνσταντής Γεωργακόπουλος ,δήμος Ιθώμης 39. Αθανάσιος Κλεφτόγιαννης ,δήμος Ιθώμης 40. Μήτρος Θανασακόπουλος ,δήμος Ιθώμης 73α ,41. Αναγνώστης ,,,,,,,,,,,, ,δήμος Ιθώμης 42. Βασίλειος Κωνσταντόπουλος ,δήμος Ιθώμης 43. Χαράλαμπος Φλώρος ,δήμος Ιθώμης 44. Γεώργιος Ν. Σταθόπουλος ,δήμος Ιθώμης95.αα 1-55,χορήγηση αργυρού αριστείου από χωριά Σίτσοβα,Αναστάσοβα, Λαδά, Πολιανή κλπ. Από ΣΚΑΛΑ Μεσσηνίας Δημητριος Μπακάλης, από Ζευγολατιό Δημήτρης Μαράκας,από Σολάκι Δημ. Βασιλόπουλος και από ΑνΔανία Αντώνιος Μπότσος.99-99α. αα1-48, χωριά Μεσσηνίας ,Ανδανία, Θουρία, Οιχαλία, Αμφεια 31. Διαμαντής Νικολακόπουλος, Οιχαλία 32. Κων. Νικολακόπουλος ,Οιχαλία 49. Δημήτριος Τζεφερεμίνης ,Οιχαλία119-119α-119β. αα1-133, Χωριά Μεσσηνίας,Θουρία ,Αρις, Αμφεια61. Αθανάσιος Οικονομόπουλος ,Οιχαλία 62. Δημήτριος Καρδαράς,Οιχαλία 68. Καλόγερος Χριστόπουλος Δήμος Ιθώμης 69. Θόδωρος Δημητρακόπουλος 239. Ομοίως αίτηση ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1793 κατοίκου ΣΙΜΙΖΑ, 29-7-1839 240. Ομοίως αίτηση ΓΕΩΡΓΙΟΥ Δ ΜΠΑΛΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1798 κατοίκου ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙΟΥ ,29-7-1839.241. . Ομοίως αίτηση ΚΑΛΑΜΠΟΚΗ ……, γεν το 1799 , κατοίκου ΜΠΕΤΣΙ * , 20-7-1839.* Το χωριό ΜΠΕΤΣΙ τώρα δεν υπάρχει. Ο παλιός μαθητής μου στο ΜΕΛΙΓΑΛΑ ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΑΛΟΓΕΡΟΠΟΥΛΟΣ, καταγωγή από ΝΙΟΧΩΡΙ, κατόπιν πολλών οραμάτων έφτειαξε μόνος του το ναό του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ , ο οποίος εγκαινιάστηκε την 1-5-2003 και είναι ένα στολίδι της περιοχής που το φυσικό τοπίο και ο χώρος θα αποζημιώσει τον επισκέπτη.242. Προς την στρατιωτική γραμματεία της επικράτειας. Περί αριστείων.Αίτηση των δημοτών ΒΕΛΥΡΑΣ : ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΥ ΤΖΩΡΤΖΗ, ΔΗΜΟΥ ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, ΙΩΑΝΝΟΥ ΜΠΟΥΡΙΚΑ, ΗΛΙΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, ΠΑΝ. ΚΟΡΜΑ, ΓΕΩΡΓΑΚΗ ΝΤΕΔΟΥΣΗ και ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΝΕΖΗ, δια του διοικητού Μεσσηνίας. Ο γραμματεύς Γ. ΡΑΥΤΟΠΟΥΛΟΣ 243. Αίτηση του δημάρχου ΒΕΛΥΡΑΣ προς τη διοίκηση Μεσσηνίας των 7 συνδημοτών του για έγκριση αριστείων ΖΕΡΜΠΙΣΙΑ, 13\7\1839. 244.Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του ΓΕΩΡΓΑΚΗ ΔΕΔΟΥΣΗ , γεν το 1790 κάτοικος ΧΡΥΣΟΒΑΣ, 10-7-1839. 245. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του ΓΙΑΝΝΑΚΗ ΝΕΖΗ , γεν το 1780 κάτοικο ΛΟΥΜΙ, 11-7-1839. 246. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του Δ.ΑΝΔΡΟΥΤΣΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1801 κάτοικος ΜΗΛΑ, 9 -7-1839. 247. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του Η.ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ, γεν το 1792 κάτοικος ΜΗΛΑ ,9 -7-1839. 248. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του ΙΩΑΝΝΗ ΜΠΟΥΡΙΚΑ, γεν το 1801 κάτοικος ΛΟΥΜΙ , 9 -7-1839. 249. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΡΜΑ, γεν το 1795 κάτοικος ΛΟΥΜΙ , 10 -7-1839. 250. Αίτηση προς το δήμαρχο ΒΕΛΥΡΑΣ του ΧΡΙΣΤΟΦΙΛΟΥ ΤΖΩΡΤΖΗ .Περιγράφει τις μάχες που πολέμησε. 262.Αίτηση του δημάρχου Ιθώμης προς τη διοίκηση Μεσσηνίας των συνδημοτών ΙΩΑΝΝΗ ΛΕΚΚΑ και ΠΑΝΑΓΙΏΤΗ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ , για περαιτέρω ενέργειες. 263.Αίτηση του ΙΩΑΝΝΗ ΛΕΚΚΑ, γεν.το 1780 προς το δήμαρχο Ιθώμης. Περιγράφει που πολέμησε στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα. ΣΙΜΙΖΑ, 14-8-1839. 264. Αίτηση του Π.ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ , γεν. το 1799 προς το δήμαρχο Ιθώμης. Περιγράφει που πολέμησε στη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα. ΜΑΥΡΟΜΜΑΤΙ , 14-8-1839. 277.Αίτηση του ΕΥΣΤΑΘΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟΥ προς το δήμαρχο ΕΥΑΣ. Κάτοικος ΝΑΖΗΡΙΟΥ. ΝΑΖΗΡΙ 30-8-1839. 278. Αίτηση του ΠΑΝΑΓΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥΚΟΥ προς το δήμαρχο ΕΥΑΣ Περί εθνοσήμου κάτοικος ΝΑΖΗΡΙΟΥ. ΝΑΖΗΡΙ 30-8-1839.

Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (1782-1849)

 Στα πρώτα χρόνια της δημιουργίας του ο Πειραιάς  αντιμετώπισε ένα όνειδος!’ Ένα γεγονός ντροπής που τον σημάδεψε, όσο  μικρός και ανοργάνωτος  και αν ήταν.

        Δεν μπόρεσε(;), δεν θέλησε(;), να στηρίξει πιο θετικά, πιο δυναμικά, έναν ήρωα  που κατέφυγε στα χώματά του να περάσει τα  τελευταία  χρόνια της ζωής του, αλλά τον άφησε άρρωστο και απροστάστευτο  να ζητιανεύει στους δρόμους  σαν κοινός επαίτης. Και όχι μόνο τον άφησε, αλλά τον βοήθησε σ αυτό.
        Βέβαια δεν ήταν ο μόνος ήρωας  που αντιμετώπισε όλη την εχθρότητα της κοινωνίας  για την οποία αγωνίστηκε, που απελευθέρωσε. Μαζί του ήταν ο Κολοκοτρώνης, ο Πλαπούτας, ο Μακρυγιάννης, ο Οδυσσέας Ανδρούτσος, ο Καραϊσκάκης,η Μπουμπουλίνα, η Μαντώ Μαυρογένους, ο Καποδίστριας και  πολλοί άλλοι .
        Ο λόγος για το Νικηταρά!
Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς ο Τουρκοφάγος (1782-1849)
Νικηταρά –Νικηταρά
Πού ᾽χεις στα πόδια σου φτερά
και στην καρδιά ατσάλι.

Νικήτας, επιζωγραφισμένη λιθογραφία, A. Friedel, Λονδίνο – Παρίσι, 1827.
Ο Νικηταράς ήταν Αρκάς. Γεννήθηκε στο χωριό Τουρκολέκα της Μεγαλόπολης το 1782 και πατέρας του ήταν ο κλέφτης Σταματέλος Τουρκολέκας. Η μητέρα του Σοφία Καρούτσου ήταν αδελφή της γυναίκας του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. Ο Νικηταράς λοιπόν ήταν ανιψιός του Γέρου του Μωριά. Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Νικηταράς γεννήθηκε το 1784 στο χωριό Νέδουσα Μεσσηνίας, ένα μικρό χωριό στους πρόποδες του Ταΰγετου, προς την μεριά του Μιστρά, 25 περίπου χιλιόμετρα από την Καλαμάτα. Έτσι κι αλλιώς, τα παιδικά του χρόνια τα έζησε στο χωριό του πατέρα του, στο χωριό Τουρκολέκα του Δήμου Φαλαισίας της επαρχίας Μεγαλουπόλεως, του Νομού Αρκαδίας. Εντεκάχρονος, βγήκε στο αρματολίκι ακολουθώντας τον πατέρα του. Αργότερα εντάχθηκε στο «μπουλούκι» του περίφημου κλέφτη Ζαχαριά Μπαρμπιτσιώτη. Κοντά του έμαθε τα μυστικά της πολεμικής τέχνης, ξεχωρίζοντας για την ανδρεία και την ευρωστία του. Ήταν ψηλός, μελαχρινός, πρώτος στο πήδημα και γρήγορος στο τρέξιμο. Η αλληλοεκτίμηση και η φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ του Καπετάνιου και του Νικηταρά, οδήγησαν τελικά στον γάμο του  με την κόρη του Ζαχαριά, την  Αγγελίνα. Το 1805, στο μεγάλο διωγμό των κλεφταρματολών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Τούρκους και ο Νικηταράς ακολούθησε τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη στην Ζάκυνθο. Έκτοτε,  δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Την αφοσίωση του Νικηταρά προς τον θείο του ο λαός την είπε με δύο λόγια. « Μπροστά πηγαίνει ο Νικηταράς και πίσω ο Κολοκοτρώνης»  αλλά και θέλοντας να τονίσουν την στενή και άρρηκτη σχέση των δύο ανδρών έλεγαν: « Η κεφαλή ήτο του Κολοκοτρώνη και η χειρ του Νικηταρά ».
Εκείνο τον καιρό τα Επτάνησα τα εξουσίαζαν οι Ρώσοι. O Νικηταράς εντάχθηκε στο ρωσικό στρατό και με το τάγμα του πολέμησε εναντίον του Ναπολέοντα στην Ιταλία. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Ζάκυνθο και υπηρέτησε αυτή την φορά τους Γάλλους, που στο μεταξύ είχαν καταλάβει το νησί με την συνθήκη του Τίλσιτ. Στις 18 του Οκτώβρη του 1818  - ενώ βρισκόταν στην Καλαμάτα – μυήθηκε στη Φιλική εταιρεία από τον Ηλία Χρυσοσπάθη. Με συντροφιά τον Αναγνωσταρά και αργότερα τον Δ. Πλαπούτα, περιόδευσε την Πελοπόννησο κατηχώντας πολλούς στο μεγάλο μυστικό και ετοιμάζοντας τον λαό για τον επερχόμενο ξεσηκωμό.  Με την έκρηξη της επανάστασης, μαζί με τον θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλους οπλαρχηγούς μπήκε στην Καλαμάτα, στις 23 του Μάρτη του 1821. Είχε ενστερνισθεί βαθιά τις απόψεις και τα σχέδια του θείου του και πήρε μέρος σε όλες τις επιχειρήσεις για την κατάληψη της Τρίπολης που τότε ήταν το Διοικητικό κέντρο των Οθωμανών στην Πελοπόννησο. Στις 12-13 του Μάη επικεφαλής 800 ανδρών συμμετείχε στην νικηφόρα μάχη στο Βαλτέτσι. Αμέσως μετά και ενώ κατευθυνόταν προς το Ναύπλιο με 200 μόλις άντρες, προέκυψε η ανάγκη να αντιμετωπίσει στα Δολιανά, ισχυρή Τουρκική δύναμη 6.000 ανδρών υπό τον Κεχαγιάμπεη, υποστηριζόμενη και από πυροβόλα. Ήταν 18 του Μάη του 1821. Εκεί απέδειξε στο έπακρο τον ηρωισμό του και την σπάνια στρατιωτική του αρετή και ικανότητα. Κατάφερε να τους προξενήσει τεράστια  καταστροφή και σχεδόν να τους αποδεκατίσει.
Έντρομοι οι Τούρκοι σκορπίστηκαν στις γύρω ρεματιές για να γλυτώσουν, εγκαταλείποντας τα ζώα και τα πυροβόλα τους στα χέρια των Ελλήνων. Ο Νικηταράς, βλέποντας τους να φεύγουν τους φώναζε : « Σταθήτε Πέρσαι να πολεμήσωμε» και μάλιστα τους αποκαλούσε Περσιάνους. Αν στη μάχη στο Βαλτέτσι διακρίθηκε για την ανδρεία του, στην μάχη των Δολιανών, η ιστορία τον πήρε στα φτερά της. Οι επευφημίες των συντρόφων του έφτασαν ίσαμε τα ουράνια και για πρώτη φορά, βγαλμένο απ᾽τις καρδιές των συναγωνιστών του, ακούστηκε το παρατσούκλι που θα τον συνόδευε σε όλη του την ζωή. Με αυτό πέρασε στην ιστορία. Με αυτό έμεινε στη συνείδηση και την ψυχή των Ελλήνων.
Στρατηγός Νικηταράς ο Τουρκοφάγος
Με τις μάχες των Δολιανών και των Βερβένων, προξενήθηκαν ιδιαίτερα σοβαρές ζημιές στους Τούρκους – που αναγκάστηκαν να κλειστούν στην Τρίπολη- ξανάδωσαν κουράγιο  στους ξεσηκωμένους ραγιάδες, και προετοίμασαν το κλίμα για την άλωση της πρωτεύουσας του Μωριά, που πραγματοποιήθηκε στις 23 Σεπτέμβρη 1821, επιβεβαιώνοντας για μια ακόμη φορά, την στρατηγική του Κολοκοτρώνη. Στα Δολιανά, τον Νικηταρά τον αγάπησαν. Τον έκαναν δικό τους. Τον δέχτηκαν ως δικό τους ήρωα. Τον τίμησαν και τον τιμούν με κάθε τρόπο. Στο προαύλιο του Αγιώργη, πολιούχου του χωριού, έχει στηθεί αναμνηστική στήλη, αφιέρωμα των απανταχού Δολιανιτών. Στον τόπο που έγινε η μάχη, στην χαράδρα του Τσάκωνα, απέναντι από τα σπίτια του Χριστοφύλη όπου είχαν ταμπουρωθεί ο Νικηταράς και ο Καραμήτρος, δημιουργήθηκε πλατεία με το όνομα του και στήθηκε η προτομή του. Ακόμη, η γιορτή της επετείου, αποτελεί λόγο και αιτία συνάθροισης των απανταχού Δολιανιτών, των Τουρκολεκιωτών και των άλλων Συνελλήνων που επισκέπτονται το χωριό για να αποτίσουν φόρο τιμής στον ήρωα αλλά και όλους, όσοι έδωσαν το αίμα τους για την λευτεριά αυτού του Βράχου του Κόσμου.
Αφού πέρασε λίγος καιρός από τις δίδυμες μάχες, ο Κολοκοτρώνης τον έστειλε επικεφαλής της δύναμης που πολιορκούσε το Ναύπλιο. Από εκεί έφυγε για την Ανατολική Στερεά. Οι επαναστατημένοι Αθηναίοι τον εξέλεξαν αρχηγό τους. Οι Μαυρομιχαλαίοι όμως δυσφόρησαν για την ενέργεια αυτή των Αθηναίων. Ο Νικηταράς – που δεν ήθελε να δημιουργεί προβλήματα και έριδες – έφυγε για την Λειβαδιά. Βοήθησε τον Οδυσσέα Ανδρούτσο στην προσπάθεια του να ανακαταλάβει την πόλη. Υπήρξε τόσο δυνατή η αδελφική φιλία που αναπτύχθηκε μεταξύ των δύο ανδρών, ώστε έσμιξαν το αίμα τους κι έγιναν αδελφοποιητοί, σταυραδέρφια.
Κατόπιν, επέστρεψε στην Πελοπόννησο για να βοηθήσει τον Κολοκοτρώνη στην συνεχιζόμενη πολιορκία της Τρίπολης. Όταν η πόλη έπεσε (23/09/1821) οι Έλληνες την λαφυραγώγησαν και μοίρασαν τα λάφυρα. Μεταξύ των ελάχιστων που αρνήθηκαν να πάρουν μέρος στην διανομή ήταν και ο Νικηταράς.
Όλη του η ζωή ένας αγώνας. Μάχη στην μάχη. Δεν ήξερε και δεν ήθελε να ξαποσταίνει. Τον Δεκέμβρη του ᾽21 τον βρίσκουμε να πολιορκεί το Ναύπλιο. Η πολιορκία αυτή υπήρξε ατυχής και μάλιστα κινδύνευσε σοβαρά να αιχμαλωτισθεί από τους Τούρκους. Τον Απρίλη του ᾽22 με 700 παλικάρια παίρνει μέρος στην μάχη της Στυλίδας και της Αγίας Μαρίνας στο πλευρό του Ανδρούτσου. Η κορυφαία μετά τα Δολιανά στιγμή  της ζωής του έφτασε. Η Τουρκία απαλλαγμένη από τον Αλή πασά και τους όποια εσωτερικά της προβλήματα, πήρε την απόφαση να συντρίψει κάθε αντίσταση στην Πελοπόννησο.
Αρχηγός αυτής της πανστρατιάς ορίστηκε ο Χουρσήτ πασάς. Έξυπνος στρατηλάτης, ανδρείος αλλά άγριος και ωμός. Ο Χουρσήτ μισούσε τους Έλληνες, και περισσότερο τους Πελοποννήσιους, γιατί στην άλωση της Τρίπολης κατάσχεσαν τους θησαυρούς του και αιχμαλώτισαν τις γυναίκες του. Εκατό και πλέον πλοία ήταν έτοιμα να λάβουν μέρος στην εκστρατεία. Στον ισχυρό αυτό στόλο συμμετείχαν Τουρκικά πλοία αλλά και από την Αλγερία, την Τύνιδα και την Αίγυπτο.
Την τελευταία στιγμή – πιθανόν λόγω κάποιας μυστικής συκοφάντησης εκ μέρους των αντιπάλων του – ο Χουρσήτ αντικαταστάθηκε και  η αρχηγία δόθηκε στον Μαχμούτ πασά, τον γνωστό μας Δράμαλη.  Ο Δράμαλης είχε αρκετά θετικά αλλά και αρνητικά χαρακτηριστικά. Ενώ είχε ευγενική καταγωγή, ήταν νέος, ακμαίος, ωραίος, πλούσιος και ριψοκίνδυνος παράλληλα ήταν αλαζόνας, καυχησιάρης, ματαιόδοξος  και ανόητος. Κυρίως όμως φιλοχρήματος. Απόδειξη αυτής της αδυναμίας του αποτελεί το γεγονός της Ακροκορίνθου. Όταν ανακάλυψε τον θησαυρό του Κιαμήλ πασά, με ιδιαίτερη απληστία και χωρίς κανένα ενδοιασμό τον  καταχράστηκε, παίρνοντας συγχρόνως ως σύζυγο του την ωραιότατη χήρα του Κιαμήλ.
Στα τέλη του Ιούνη του 1822, το στράτευμα κίνησε για την Πελοπόννησο. Τριάντα χιλιάδες ήταν οι άνδρες που συγκεντρώθηκαν στην Λάρισα. Ισχυρό πυροβολικό, είκοσι χιλιάδες πολεμικά άλογα, τριάντα χιλιάδες μεταγωγικά άλογα και μουλάρια, και πεντακόσιες καμήλες. Μπροστά πήγαιναν οι Δερβίσηδες και οι ιμάμηδες που με στεντόρειες  φωνές απήγγειλαν κείμενα του Κορανίου, ενώ άλλοι τραγουδούσαν θρησκευτικά τραγούδια και πολεμικούς θούριους. Ακολουθούσαν οι πολεμιστές και πολλοί υπάλληλοι, αστρολόγοι, νεκρομάντεις, θαυματοποιοί, πωλητές καπνού, οπίου, ποτοπώλες, υπηρέτες, αργυραμοιβοί, δήμιοι κ.α.
Όπου περνούσε αυτός ο συρφετός άφηνε αποκαΐδια κι ερημιά. Ο σουλτάνος πανηγύριζε για τις καταστροφές που προκαλούσε στο διάβα του ο Δράμαλης. Μάλιστα, όταν έφτασε στα Γεράνεια όρη, ανέβηκε στην θέση που λέγεται «αέρες» και μεθυσμένος από χαρά και ικανοποίηση για την επιτυχία του, άρχισε να μοιράζει στους αξιωματούχους του τις επαρχίες της Πελοποννήσου.  Στις 5 του Ιούλη, η στρατιά πέρασε τον Ισθμό. Κατέλαβε χωρίς καμιά αντίσταση την Κόρινθο και προχώρησε στην Αργολίδα, περνώντας από τα Δερβενάκια. Η αλαζονεία του τον τύφλωνε. Ούτε για μια στιγμή δεν πέρασε από το νου του ότι πίσω του έκλειναν οι πόρτες.
Ότι « εκλείσθησαν αι πύλαι» όχι μόνο της στρατιωτικής του πορείας αλλά γενικότερα ολόκληρης της ύπαρξης του.
Ο Δημήτριος Βαρδουνιώτης στο βιβλίο του « Η καταστροφή του Δράμαλη» εξιστορεί μοναδικά και λεπτομερειακά, όλα όσα διαδραματίστηκαν στην Αργολίδα. Η θέση των Τούρκων είχε καταντήσει δεινή. Ο στρατός υπέφερε από την πείνα και την δίψα. Την οδυνηρή αυτή κατάσταση επιβάρυναν ακόμη περισσότερο, απρόβλεπτες ασθένειες και επιδημίες. Ο Δράμαλης αναγκάστηκε να πάρει την πικρή και μοιραία  απόφαση. Έδωσε την εντολή να γυρίσει η στρατιά στην Κόρινθο. Λογάριασε όμως με σύμβουλο του την ανάγκη. Λησμόνησε   τον Κολοκοτρώνη.
« Και περί τον όρθρον της 26 Ιουλίου εξεκίνησαν εξ Άργους πανστρατιά, διευθυνόμενοι προς το στενόν του Δερβενακίου, δι᾽ου είχον εισβάλει πρό τινων ημερών εις την Αργολίδα. Ώδευον, διηρημένοι εις δύο φάλαγγας (κολώνας). Ένεκα δε της πληθύος των στρατευμάτων και των κτηνών, εφαίνοντο μακρόθεν, ως παμμεγίστη μελανή νεφέλη, επισκιάζουσα την πεδιάδα όλην». (Η καταστροφή του Δράμαλη. σελ.139).  
Ο Νικηταράς ήταν κι εδώ παρών. Αρχικά συμμετείχε στην απόκρουση των Τούρκων στα Δερβενάκια, όπου διέλυσε την εκεί φρουρά. Κατόπιν, ανέβηκε στον Άγιο Σώστη και ταμπουρώθηκε στα στενά της χαράδρας. Με την θέση που επέλεξε και τον ηρωισμό του, κατάφερε να συντρίψει μεγάλο μέρος του στρατού που οπισθοχωρούσε. Οι Τούρκοι άφησαν εκεί περισσότερους από 3.000 νεκρούς. Μετά δύο μέρες επαναλαμβάνει τον άθλο του στη μάχη που έγινε στο Αγιονόρι. Εξολόθρευσε στην κυριολεξία το τμήμα των Τούρκων που επεχείρησε να περάσει από εκεί. Οι Τούρκοι μέσα στη σύγχυση και τον πανικό τους άφησαν πίσω τους πάνω από 600 νεκρούς. Η συμβολή του Νικηταρά και αυτή την φορά υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική και αποφασιστική. Ο Δράμαλης – σε πλήρη απόγνωση –  κατάφερε να ανέβει σ᾽ ένα γάιδαρο για να μπορέσει να φτάσει στην Κόρινθο. Αλλά και ο γάιδαρος μέσα στην αντάρα σκοτώθηκε. Ο Δράμαλης πεζός, έφτασε στην Κόρινθο εξουθενωμένος, ρακένδυτος και χωρίς σαρίκι. Ο εγωισμός και η περηφάνια του πληγώθηκαν αγιάτρευτα. Ποτέ δεν ξεπέρασε την ντροπή των Δερβενακίων. Έπεσε σε βαριά μελαγχολία. Αδύναμος και ταλαιπωρημένος αρρώστησε από πνευμονία η οποία τελικά τον οδήγησε στον θάνατο, ανήμερα της γιορτής του Αγίου Δημητρίου του 1822.
Εν τω μεταξύ:
Μετά την μάχη στα Δερβενάκια, συγκεντρώθηκαν τα λάφυρα σε τεράστιους σωρούς. Αξιωματικοί και στρατιώτες μαζεύτηκαν για την μοιρασιά. Κάποιοι πρόσεξαν πως ένας συναγωνιστής τους έλειπε από την συντροφιά. Ήταν ο Νικηταράς.Παρά την άρνηση του να πάρει κι αυτός κάποια λάφυρα, στο τέλος και μετά από την επιμονή των συντρόφων του, πήρε μια σέλα, μια ταμπακέρα ξυλόγλυπτη κι ένα σπαθί. Την σέλα χάρισε αμέσως σε συμπολεμιστή και φίλο του. Την ταμπακέρα, την έστειλε στην γυναίκα του Αγγελίνα με το σημείωμα « Την στέλνω σε σένα που αγαπώ ύστερα από την Πατρίδα. Λάβε την για να με θυμάσαι». Το ξίφος το έστειλε στην Ύδρα για τις ανάγκες του στόλου. Οι πρόκριτοι όμως του νησιού, το επέστρεψαν λέγοντας ότι το σπαθί αυτό, μόνον όταν το κρατεί το χέρι του Νικηταρά έχει αξία. Την ίδια εποχή – λέγεται – ότι χάρισε ένα μικρόσωμο άλογο χωρίς ουρά στον λαϊκό στιχουργό του αγώνα Τσοπανάκο ενώ σε κάποιο νησί πρότεινε κι έστειλαν μια καμήλα. Οι νησιώτες που δεν είχαν ξαναδεί τέτοιο ζώο, ύστερα από σκέψη πολλή και με την σύμφωνη γνώμη του γεροντότερου, αποφάσισαν πως πρόκειται για « χιλιόχρονο λαγό ».
Η αφιλοκέρδεια και η ανιδιοτέλεια του Νικηταρά έμεινε παροιμιώδης. Ποτέ δεν ζήτησε και ποτέ δεν πήρε.  
Όταν άρχισαν οι εμφύλιες διαμάχες το 1823, ο Νικηταράς τάχθηκε – όπως ήταν φυσικό – με το μέρος του θείου του και κατά της Κυβέρνησης Κουντουριώτη. Παρ᾽ όλη την υποστήριξη του στον Κολοκοτρώνη, τήρησε μετριοπαθή στάση και δεν πήρε μέρος στις μάχες που έγιναν προσπαθώντας μάλιστα με τις παρεμβάσεις του, να συμφιλιώσει τα πράγματα.
Μετά την επικράτηση των Κυβερνητικών, πήγε στο Μεσολόγγι και εντάχθηκε στην υπηρεσία του Δ. Μακρή. Κλείστηκε στην πολιορκημένη πόλη και πολέμησε κατά του Κιουταχή, στην δεύτερη πολιορκία. Μετά την χορήγηση αμνηστίας, ενόψει της εισβολής του Ιμπραήμ, επέστρεψε στην Πελοπόννησο επικεφαλής στρατιωτικού τμήματος και έλαβε μέρος σε πολλές μάχες. Το 1826 με συμπολεμιστή τον Γεώργιο Καραϊσκάκη, έλαβε μέρος, με 800 άντρες, στη νικηφόρα μάχη της Αράχοβας.( Νοέμβρης 1826).
Γύρισε εσπευσμένα στο Ναύπλιο γιατί αρρώστησε βαριά από πλευρίτιδα. Μετά την θεραπεία του ακολούθησε τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και πήρε μέρος σε πολλές μάχες κατά του Ιμπραήμ. Για δεύτερη φορά πολέμησε στο πλευρό του Καραϊσκάκη στην άτυχη μάχη του Φαλήρου τον Απρίλη του 1827. Εδώ, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι μαζί τους πολέμησε ένας από τους πιο τίμιους και γνήσιους φιλέλληνες. Πρόκειται για τον Αμερικανικής καταγωγής Τζώρτζ Τζάρβις ( George Jarvis) ο οποίος μετά από πολλές μάχες στο πλευρό του Κολοκοτρώνη, πέθανε στο Άργος στις 11 Αυγούστου του 1828, σε ηλικία 31 χρονών.
Μετά την απελευθέρωση εντάχθηκε στο κόμμα των ρωσόφιλων ( Ναπαίων). Πάντοτε όμως εκείνο που επεδίωκε με όλες του τις δυνάμεις ήταν η δικαίωση των αγωνιστών και η διασφάλιση του λαού  από τις ξένες επεμβάσεις. Στήριξε σθεναρά τον Κυβερνήτη Καποδίστρια και υπήρξε στενός συνεργάτης του. Στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση του Άργους έλαβε μέρος ως πληρεξούσιος του Λεονταριού ( Αρκαδίας).
Το 1829, με συνέταιρο τον Αρχιμανδρίτη Πύρρο τον Θετταλό, ιδρύουν χαρτοποιείο στο Κεφαλάρι, καταβάλλοντας 3.000 γρόσια έκαστος. Κατασκευάζουν χίλια περίπου φύλλα χαρτιού. Τα χρήματα όμως τελειώνουν κι έτσι οι εργασίες σταματούν. Μη έχοντας την δυνατότητα να συνεχίσουν την παραγωγή, απευθύνονται στον Καποδίστρια.  Ο Πύρρος δεν συμπαθεί τον Κυβερνήτη και πολλές φορές έχει εκφράσει τις εχθρικές διαθέσεις του. Πιστεύει όμως ότι θα ενδώσει και θα τους προσφέρει την βοήθεια του, προς χάριν της φιλίας του Κυβερνήτη με τον Νικηταρά. Ο Καποδίστριας γνωρίζει ότι μια τέτοια επιχείρηση δεν έχει μέλλον. Εξ᾽ άλλου θεωρούσε ότι προτεραιότητα είχαν άλλες ανάγκες και ενέργειες σχετικές με την ανώμαλη πολιτική κατάσταση και δεν απαντά καθόλου στο αίτημα των δύο συνεταίρων. Ο Νικηταράς βλέποντας την κατάσταση, συνειδητοποιεί ότι η δουλειά του χαρτοποιείου δεν μπορεί να προχωρήσει. Μεταφέρει τις μηχανές στο σπίτι του, στο Άργος.
Το 1830 διορίστηκε Γενικός Αρχηγός της Πολιτικής Φρουράς Πελοποννήσου, το 1831 Πρόεδρος του Αναθεωρητικού Δικαστηρίου των Ελαφρών και το 1832 Γενικός Αρχηγός του Στρατοπέδου Κορίνθου και έπειτα Αρχηγός της Μεσσηνίας. Μετά  από όλα αυτά και μετά την άφιξη του Όθωνα στο Ναύπλιο, στις 25 Ιανουαρίου του 1833, ο Νικηταράς και ο Πύρρος απευθύνουν και πάλι αίτημα προς αυτόν, ζητώντας την συνδρομή του για την επανεκκίνηση των εργασιών του χαρτοποιείου. Αλλά και ο Όθωνας δείχνει να μη συμμερίζεται τις απόψεις των δύο συνεταίρων. Η κατάσταση οδηγεί σε αδιέξοδο. Η επιχείρηση χαρτοποιίας λήγει άδοξα.
Η αλήθεια είναι πως ο Νικηταράς δεν συμπάθησε ποτέ τους Βαυαρούς γι᾽αυτό και έμεινε αμέτοχος και απομονωμένος. Το 1834 προάγεται σε Συνταγματάρχη και διορίζεται  στρατιωτικός νομοεπιθεωρητής αλλά τον Αύγουστο του ίδιου έτους, μετά το κίνημα της Μεσσηνίας, τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν. Το 1839, θεωρήθηκε ένοχος συνομωσίας κατά του Όθωνα. Φυλακίστηκε στο Παλαμήδι και το 1840 δικάστηκε, κρίθηκε αθώος και αφέθηκε ελεύθερος. Οι Βαυαροί όμως δεν δέχτηκαν την απόφαση του Δικαστηρίου και με υπογραφή του Όθωνα φυλακίστηκε στην Αίγινα. Με όλους αυτούς τους διωγμούς και τις ταλαιπωρίες ο Νικηταράς κουράστηκε. Η υγεία του κλονίστηκε σοβαρά. Στην δίκη που έγινε στις 18 Σεπτέμβρη 1841, δόθηκε εντολή να προσαχθεί καθιστός. Αμνηστεύθηκε και αποφυλακίστηκε σχεδόν τυφλός. Ασθενής και ταλαιπωρημένος φτάνει στο Άργος, στο σπίτι του. Μολονότι καμιά σχέση δεν είχε με τον τόπο αυτό, δέθηκε μαζί του. Εξ᾽ άλλου ένα αγρόκτημα στην θέση Σερεμέτι, κοντά στα όρια του Άργους προς το Ναύπλιο και την Νέα Κίο, που τότε βέβαια δεν είχε ακόμη δημιουργηθεί, ήταν όλη του η περιουσία αν και όπως διαβάζουμε στους « Μύλους της Αργολίδας» του Γιώργου Αντωνίου και ο οποίος επικαλείται κείμενο του Θεόδωρου Δ. Γιαννακόπουλου στα « Ναυπλιακά Ανάλεκτα ΙΙΙ 1998, και στο οποίο αναφέρεται ότι « …ο Νικηταράς είχε τρεις υδρόμυλους στο Κεφαλάρι Άργους (σύμφωνα με την διαθήκη της συζύγου του Αγγελικής, 197/1863 του συμβολαιογράφου Ναυπλίας Ι. Σαριγιάννη). Στο  Σερεμέτι πάντως ακούμπησε τις ελπίδες του για επιβίωση δική του και της οικογένειας του. Εκεί ο « ωκύπους» στρατηγός πότισε με τον ιδρώτα του την βαλτώδη γη και την μετέτρεψε σε γόνιμη και καλλιεργήσιμη.  Δεν ήταν όμως τυχερό του να ησυχάσει.
Σε μια αναφορά του προς τον Όθωνα, σχετική με το κτήμα στο Σερεμέτι και με ημερομηνία 24 Οκτωβρίου 1841 γράφει:
Μεγαλειότατε,
Εις διαφόρους περιστάσεις και εποχάς έκαμα γνωστόν εις την Υμετέραν Μεγαλειότητα ότι δι᾽ αδείας της υπό της αισίας ελεύσεως της Ελληνικής Κυβερνήσεως, μοι παρεχωρήθησαν όλες οι εντός της κατά την Αργολίδα θέσεως Σερεμέτι εθνικές γαίες, χέρσας δε ούσας, και καταπλακωμένας υπό των υδάτων. Ηγωνίσθην, εξόδευσα, ότι εντίμως απελάμβανα, απεξήρανα τας γαίας αυτάς και εγεώργησα ικανόν μέρος αυτών, ενήργησα φυτείας, αυταί δε κατεστράφησαν εκ των ώδε ανωμαλιών, επανέλαβα μετά ταύτα τας γεωργικάς εργασίας δια να δυνηθώ να πραγματοποιήσω τον οποίον η Κυβέρνησις προέθετο σκοπόν, του να εξασφαλίση πόρον ζωής εις την πολυάριθμον οικογένειαν γηραιού στρατιωτικού, όστις τίποτε άλλο δεν απήτησε πώποτε.
Μετά την σύστασιν του ιπποφορβείου, μου αφηρέθησαν αι γαίαι αυταί, μοι αφέθη όμως μέρος αυτών κατά το τοπογραφικόν σχέδιο του αρχηγού του πυροβολικού. Τούτο συνέβη μεταξύ των ετών 1836 και 1837. Έκτοτε ασχολούμαι με την βελτίωσιν της καλλιεργείας των οποίων μοι αφέθησαν γαιών, αλλ᾽επέπρωτο ίσως καθ᾽ ήν στιγμήν χαίρω τα αποτελέσματα της δικαιοσύνης της Υ.Μ. να ίδω να αφαιρούν από εμέ γη ως είρηται αφεθείσαν εις την κατοχήν μου γαίας Σερεμετίου, και να μάθω ότι ικανόν μέρος αυτών εξετέθη εις δημοπρασίαν.
Ο Νικηταράς δεν είχε άλλους πόρους, δικούς του. Για να αποξηράνει, να εμπλουτίσει και να καλλιεργήσει την γη του χρειάστηκε να δανειστεί. Δανείστηκε για να φτιάξει το σπίτι του. Δανείστηκε όμως και για συντηρήσει τους στρατιώτες του τον καιρό του αγώνα. Οι τόκοι τον έπνιξαν.
Σε αναφορά του στην Γερουσία και την Βουλή, το δίκιο τον πνίγει και ο λόγος του πύρινος:
«…Ως εκ τούτου κατεδαπάνησα εις αυτό πολλά εις καλλιέργειαν, οικοδομήσας οίκους, ανοίξας χάνδακας, εμφυτεύσας αμπελώνας, δένδρα και λοιπά˙ προς τούτοις δε και όσα εργάσιμα, ζώα και άλλα χρήματα. Αλλ᾽η Αντιβασιλεία αυθαιρέτως και αυτογνωμόνως με αφήρεσεν το πλείστον μέρος αυτού˙αλλά και σύρουσά με εις τας καθύγρους φυλακάς˙εν αυτή τη φυλακή με κατηνάγκασε ή να οικοδομήσω την εν Ναυπλίω οικίαν μου ή να την πουλήσω και ούτω με εξέθεσεν εις πολλά δυστυχήματα˙διότι αναγκασθείς να εμπιστευθώ εις ξένους την φροντίδα της οικοδομής και υποπεσών σε σφετερισμούς και τόκους, αντί 30 ή 35 χιλιάδων δραχμών δαπάνης η οικοδομή ανέβη εις 79.775, την ακρίβειαν των οποίων βλέπετε εις επισυναπτόμενον ενταύθα κατάλογον. Αναγκασθείς εκ τούτου να δανεισθώ εσχάτως 20.000 δρχ. από την Τράπεζαν, αδύνατο να πληρώνω το χρεώλυστρον και το μέλλον απειλεί τα χειρότερα˙ και δια να γνωρίζετε κάλλιον την αλήθεια σας επισυνάπτω δεύτερον ονομαστικόν κατάλογον των όσων κατά τον Αγώνα εδανείσθην δια να οικονομώ εν μέρει τους υπ᾽εμού στρατιώτας και δια τα οποία σήμερον σύρομαι καθ᾽εκάστην εις τα δικαστήρια και πληρώνω ως αν έμελον να υποβάλλωμαι δια τον πατριωτισμόν μου( συγχωρήσατέ μοι να το ειπώ) εις πρόστιμα.
………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….
Ακολούθως δε ότι αποφασισθή και εγώ βέβαια υπάγομαι εις την εθνικήν θέλησιν και απόφασιν».
Ακόμη και τώρα, ο Νικηταράς πειθαρχεί. Ο Έλληνας πατριώτης, που μπορούσε να βγει από τον αγώνα πάμπλουτος, τώρα φτωχός και χρεωμένος εκλιπαρεί την βοήθεια και υποστήριξη από τους κατέχοντες θώκους που εκείνος τους εξασφάλισε. Το 1843 προάγεται σε υποστράτηγο ενώ μετά την εξέγερση της 3ης του Σεπτέμβρη του 1847 διορίστηκε Γερουσιαστής, αξίωμα που του εξασφάλισε μια πενιχρή σύνταξη. Παρά τις προσπάθειες του όμως, του ίδιου και της οικογένειας του, αλλά και τις εντολές της Κυβέρνησης για αναστολή των διώξεων λόγω χρεών, το κτήμα στο Σερεμέτι τελικά δεν σώθηκε, εκποιήθηκε.
Ο Νικηταράς και η Αγγελίνα απέκτησαν τρία παιδιά. Τον Γιάννη και δύο κόρες. Ο Γιάννης έγινε στρατιωτικός, ενώ η μια του κόρη τρελάθηκε από την λύπη της όταν είδε τον πατέρα της μετά την φυλάκισή του στην Αίγινα, εξουθενωμένο, τυφλό και ανήμπορο. Ο Νικηταράς μπορεί να υπέφερε πολλά, αλλά ποτέ δεν βαρυγκώμισε και ποτέ δεν είπε πικρή κουβέντα για την Πατρίδα. Μπορεί να μη δικαιώθηκε – όπως άλλοι- στα μάτια των συγχρόνων του. Έχει όμως σημαδέψει ανεξίτηλα τις ψυχές του λαού. Έχει δικαιωθεί στην συνείδηση των νεοελλήνων που τον τιμούν και τον έχουν κατατάξει στους κορυφαίους Έλληνες αγωνιστές.
Το κείμενο με τα λόγια του Λυκούργου Κρεστενίτη που έστειλε στις 25 του Ιούνη 1849, προς την Βουλή των Ελλήνων, δείχνει τον σεβασμό και την εκτίμηση κάποιων Ελλήνων προς το πρόσωπο του οπλαρχηγού:
« Το όνομα του Νικήτα και το δια της σπάθης αυτού αποδοθέν εις τον ίδιον ( του Τουρκοφάγου) τις δύναται να αρνηθή ότι δεν ήχησε καθ᾽όλην την Ευρώπη και την Ασίαν, προφερόμενον εισέτι με σέβας και θαμασμόν παρά πάντων; Τις δύναται να αμφιβάλη ότι ο βίος του Νικήτα θέλει καλύψει πολλάς της ιστορίας σελίδας και θέλει στολίση αυτήν με ανδραγαθήματα του ήρωος τούτου, τα οποία εις τας επερχομένας γενεάς θέλουν χρησιμεύσει ως τύπος και παραδειγματισμός του ακραιφνούς πατριωτισμού και του ηρωισμού, όστις αναβιβάζει τον πολίτην στρατιώτην εις την εύκλειαν της αληθούς δόξης;
Η εικών του Νικήτα, ζώντος έτι αυτού, ανήρτηται και εν Ελλάδι και εν τη αλλοδαπή μεταξύ εκείνων των μεγάλων ανδρών˙μετά θάνατον δε η προτομή αυτού θέλει κατασταθή σεβαστόν μνημείον εις  πάντα τόπον. Οι ξένοι περιηγηταί ασπάζονται σήμερον με σέβας τον Νικήταν, αλλά μετά θάνατον και ξένοι και ομογενείς, διαβαίνοντες εκ των Δερβενακίων θέλουν χαιρετά με δάκρυα το ηρώον του Νικήτα, ως σήμερον το του Μιλτιάδου τρόπαιον».
Παρ᾽όλα αυτά, η φτώχεια και η τύφλωσή του τον οδήγησαν τελικά στην επαιτεία. Με εντολή της αρχής που όριζε τα πόστα επαιτείας στον Πειραιά, του όρισαν μια θέση κοντά στην σημερινή εκκλησία της Ευαγγελίστριας και του επέτρεπαν να στέκεται εκεί κάθε Παρασκευή. Η ΑΛΛΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΗΣ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΝΙΚΗΤΑΡΑ  Ο Νικηταράς – Νικήτας Σταματελόπουλος, γεννήθηκε το 1781 στο χωριό Μεγάλη Αναστασίτσα και όχι στο Τουρκολέκα απ’ όπου η καταγωγή του. Ο πατέρας του Σταματέλλος Τουρκολέκας ήταν αρματωλός στο Λιοντάρι. Είχε παντρευτεί τη κόρη του προεστού στο Άκοβο Αναστασίου Καρούτσου, η οποία ήταν αδελφή της γυναίκας του Θόδωρου Κολοκοτρώνη. Ήταν λοιπόν ανεψιός του Γέρου του Μοριά.
Στις 25 του Σεπτέμβρη του 1849, ο γενναιότερος των γενναίων, πεθαίνει ξεχασμένος, τυφλός και πάμφτωχος.
Ιωάννης Νικήτα Νικηταράς
Όταν πέθανε ο Στρατηγός Νικηταράς ο γιος του Ιωάννης – που είχε το όνομα του αδελφού του Νικηταρά – ήταν 20 χρονών. Αυτό προκύπτει από την απόφαση συνταξιοδότησης της « Αγγελικής χήρας μετά του Ιωάννου 20ετούς ορφανού του ποτέ στρατηγού της φάλαγγος Νικήτα Σταματελόπουλου». Η σύνταξη αυτή χορηγήθηκε στις 26 Αυγούστου 1854 και το ποσό ήταν 111 δραχμές. Ο Ιωάννης δεν κράτησε το οικογενειακό όνομα Σταματελόπουλος αλλά το αγαπημένο προσωνύμιο του πατέρα του Νικηταράς.
Παντρεύτηκε την πανέμορφη Βασιλική, το γένος Τσίπη, γνωστής Αργείτικης οικογένειας. Έζησε στο Άργος, στο σπίτι της σημερινής οδού Νικηταρά 5, που σήμερα μεν δεν υπάρχει αλλά που πήρε το όνομα της ακριβώς από αυτό το γεγονός. Ο Ιωάννης και η Βασιλική δεν απέκτησαν παιδιά. Αυτό δεν τους εμπόδισε να αποτελέσουν υπόδειγμα ζεύγους και κόσμημα για την πόλη του Άργους που πάντα με την συμπεριφορά τους, υπενθύμιζαν το ήθος και την φυσιογνωμία του Νικηταρά.
Ο Ταγματάρχης Ιωάννης Νικηταράς, πέθανε 60 χρονών και ετάφη στο Κοιμητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Η σύζυγός του Βασιλική αντίθετα, πέθανε σε πολύ μεγάλη ηλικία το 1942 και ετάφη στον ίδιο τάφο.        
  
Όσιος νεομάρτυρας Ιωάννης Τουρκολέκας
Στις 24 του Οκτώβρη εορτάζεται η μνήμη του αγίου νεομάρτυρα Ιωάννη Τουρκολέκα, αδελφού του Νικηταρά του Τουρκοφάγου. Κάθε χρόνο το χωριό Τουρκολέκα του Δήμου Φαλαισίας, της επαρχίας Μεγαλουπόλεως, του Νομού Αρκαδίας, τιμά την μνήμη του οσίου, ο οποίος αποκεφαλίστηκε στις 24 του Οκτώβρη του 1816 στην Μονεμβασιά, και του οποίου ναός υπάρχει στο χωριό που γεννήθηκε και μεγάλωσε.
Η ΠΡΟΤΟΜΗ ΤΟΥ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΩΣ.
   ΤΙΜΗΣΑΜΕ-ΣΤΕΦΑΝΩΣΑΜΕ,ΕΛΛΗΝΕΣ ΑΠ'ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ,ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΠΑΝΤΑΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΘΗΝΑΙΩΝ, ΣΤΙΣ 16-3-2014, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ-ΑΓΩΝΙΣΤΡΙΕΣ, ΤΟΥ 1821
Πηγές
  • Πρακτικά του Β΄Τοπικού Συνεδρίου Αργολικών Σπουδών, Τόμος 14, Άργος 30 Μαΐου-1 Ιουνίου 1986, Ιωάννης Π. Χιωτακάκος, σελ.414-418.
  • Δημήτριος Καμπουρόγλου, από «Το εικοσιένα», Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών, έκδ. Ακαδημία Αθηνών, Ίδρυμα Κώστα και Ελένης Ουράνη, Αθήναι 1977.
  • Οδυσσέα Κουμαδωράκη, « Άργος το πολυδίψιον » Εκδόσεις Εκ Προοιμίου, Άργος 2007.
  • Δημητρίου Κ. Βαρδουνιώτου, « Καταστροφή του Δράμαλη », Εκ των τυπογραφείων Εφημερίδος ¨Μορέας¨, Εν Τριπόλει 1913.    

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου