Δημόσιος κίνδυνος οι εκλεκτοί μας

Η ​​Ελλάδα βυθίζεται ανελέητα στη νέκρα της παρακμής, μοιάζει αδυσώπητο το ιστορικό της τέλος. Ολοι συζητάμε τα συμπτώματα – όσα χρόνια θυμάται καθένας μας τον εαυτό του: Την κακομοιριά, τη διάλυση, τη διαφθορά, την ιδιοτέλεια, τον πρωτογονισμό ακοινώνητων συμπεριφορών. Τα τελευταία έξι χρόνια, από το μοιραίο Καστελλόριζο και τον ανεκδιήγητο (εθνική συμφορά) τότε πρωθυπουργό μας, αναπαράγουμε πανικό, όπου βρεθούμε κι όπου σταθούμε. Αβάσταχτος ο πόνος και η οργή για την καταστροφή της χώρας, ανυπόφορη ντροπή ο διεθνής εξευτελισμός της, ίλιγγος απόγνωσης που βρεθήκαμε ξαφνικά σκλάβοι των δανειστών μας, στερημένοι την κρατική ανεξαρτησία και την εθνική κυριαρχία. Με τις Τράπεζες να έχουν δεσμεύσει κάθε αποταμίευση του μόχθου μας, με μισθούς και συντάξεις ατιμωτικού διασυρμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας.