Προετοιμασία και σπορά το 1920

Ηλίας Μπιτσάνης

14 Φεβρουαρίου στις 10:38 π.μ.

Στις αρχές του 1920 τοποθετείται ο Ι. Σιγάλας στο Νομογεωπονικό Γραφείο Μεσσηνίας και καταφθάνει το πρώτο βενζινάροτρο που γίνεται περιζήτητο. Εκδίδεται ειδική απόφαση που ρυθμίζει τα σχετικά με την ορυζοκαλλιέργεια στον κάμπο και ξεκινά η προετοιμασία για τη σπορά. Ερχεται και δεύτερο βενζινάροτρο από το υπουργείο Γεωργίας, χαλάει και χρησιμοποιείται ένα τρίτο ιδιώτη από το Νησί, αλλά οι βροχές και οι ζημιές στα μηχανήματα καθυστερούν τη σπορά. Τελικά καλλιεργούνται 1.400 στρέμματα με σπόρο που αγοράστηκε από το Συνεταιρισμό Ορυζοκαλλιεργητών και από διάφορες πηγές. Για όλα αυτά γράφει ο Γεν. Γαρδίκης στην έκθεσή του:

Έφυγε σήμερα το πρωΐ 15-2-2019 ο Νίκος Ζερβής 1927-2019

Ηλίας Μπιτσάνης

4 ώρες · 

λύτομο έργο "Καλαμάτα, Κατοχή-Αντίσταση-Απελευθέρωση". Ανεξάρτητα από την οπτική και τις απόψεις του για την κρίσιμη αυτή περίοδο, στο έργο αυτό όπως και σε άλλα συναφή ("Η Γερμανική Κατοχή στη Μεσσηνία", "Ο μυστικός Τύπος της Μεσσηνίας στα χρόνια της Κατοχής") παρουσιάζει ένα πολύ σημαντικό πλούτο τεκμηρίων, απαραίτητο σε κάθε μελετητή. Χρημάτισε μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Λαϊκής Βιβλιοθήκης, ενώ ανέδειξε την ιστορία της μάχης της Καλαμάτας το 1941 σε συνεργασία με την "Αδελφότητα Απομάχων της Ελληνικής Εκστρατείας 1940-1941". Με το φωτογραφικό φακό του κατέγραψε την πόλη στην ιστορική της πορεία για δεκαετίες.
Για την προσφορά του στην τοπική ιστορία τιμήθηκε από το Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Η κηδεία του θα γίνει αύριο το μεσημέρι. Θερμά συλλυπητήρια στους οικείους του. Καλό σου ταξίδι φίλε Νίκο...

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970

Ηλίας Μπιτσάνης

15 ώρες · 

Ο παππούς Θανάσης έτρωγε λιτά και νωρίς με το σούρουπο. Συνήθεια χρόνων την εποχή του λυχναριού και της λάμπας, μετά είχε καφενείο και τα... συναφή. Το αυτό απλά και λιτά καθόσον εκείνα τα χρόνια μετράγανε και τη δεκάρα. Η γιαγιά Νίκη (από το Ανδρονίκη, μητριά της μάνας μου από τα μικρά της χρόνια) αφού είχε φροντίσει για τους άλλους, μερικές φορές έμενε μόνη της σε εκείνη την τραπεζαρία που χωρούσε ολόκληρη την οικογένεια. Μου έκανε εντύπωση μερικές βραδιές του καλοκαιριού το φαγητό της: Αντράκλα με αλάτι, ξύδι και λίγο λάδι, ψωμί και λίγο τυρί από το δικό της. Τότε δεν ψώνιζες αβέρτα από το... σούπερ μάρκετ και τη λαϊκή ντομάτες, αν είχε το μποστάνι έτρωγες, διαφορετικά θα έπρεπε να επινοήσεις για να στυλωθείς. Και μετά στο καφενείο... γυναικών, στη ρούγα με έδρα την εξώπορτα του θείου Χαρλάμη και οικοδεσπότισα τη θεία Διαμάντω, Μαζεύονταν όλες οι γυναίκες της γειτονιάς, συγγένισσες... διαφόρων βαθμών.

Ηλίας Μπιτσάνης 13 ώρες · Εμείς εδώ το λέγαμε πούργι

13 ώρες · 

Εμείς εδώ το λέγαμε πούργι. Μια μεγάλη κόφα με πλεχτό καλάμι που χρησιμοποιούσαμε για τη μεταφορά κυρίως των σταφυλιών αλλά και αντικειμένων. Ζυγίζονταν ανά δύο στα πλευρά του γαϊδουριού ή σε... εξελιγμένη μορφή... πισοκάπουλα στο ποδήλατο. Στο Φαρμίσι η οικογένεια διέθετε το σχετικό... εξοπλισμό, από τα παλιά τα χρόνια οι θείοι μετέφεραν με το ποδήλατο στην αγορά της Καλαμάτας τα σταφύλια. "Δερβέναγας" η γιαγιά ήταν της... τακτοποίησης. Τα έβαζε σε στρώσεις ανάμεσα σε αμπελόφυλλα, διαλέγοντας τα καθαρά. Κέρινο κιτρινωπό και αρωματικό, αγούμιστο τραγανό και μεγαλόρωγο από το αμπέλι που βρισκόταν στη δεύτερη αναβαθμίδα από το πατρικό. Σε μας έμεναν οι ρώγες από τα "φαγουλάρικα" και άφθονος ροδίτης από το αμπελάκι δίπλα στο σπίτι που ήταν και η βάση για το κρασί της οικογένειας.

ο "πολιτισμός" του ηλεκτρικού ρεύματος

Ζέστη αφόρητη, πλην όμως καλοκαίρι είναι, δεν φαντάζει ως κάτι το περίεργο. Ζέστη έκανε και παλιά, δεν είναι "προνόμιο" μόνο της εποχής κλιματικής αλλαγής. Την οποία έφερε (και) ο "πολιτισμός" του ηλεκτρικού ρεύματος, που αντικατέστησε τους φυσικούς τρόπους και τις (σχετικά) αθώες περιβαλλοντικά ανθρώπινες επινοήσεις.

Ηλεκτρικά ψυγεία δεν υπήρχαν μέχρι και τη δεκαετία του 1960 περίπου. Αλλά εδώ που τα λέμε... τι να βάλεις εκείνη την εποχή στο ψυγείο; Το τυρί ήταν στο δοχείο του αλατισμένο κάργα και σε τυρόγαλο για να μην αλλοιωθεί. Το παστό παρομοίως στους τενεκέδες και τα αγγεία, δεν πάθαινε τίποτε αν... κατάφερνε να φθάσει στο καλοκαίρι, συνήθως έμεναν οι τσιγαρίδες.

Επί Τάπητος: Χωρίς ξεναγό στα μνημεία της Μεσσηνίας

Γράφτηκε από τον  Ηλίας Μπιτσάνης

inShare

Το Κάστρο αποτελεί προορισμό σε κάθε πόλη και με διαφορετικό σκοπό ανάλογα με την εποχή. Την περίοδο του μεσοπολέμου αυτό της Καλαμάτας αποτέλεσε φυσιολατρικό προορισμό και πήγε... σύννεφο η δάσωση που ξεκίνησε από τις αρχές του 20ού αιώνα. Απέκτησε γρήγορα και "αναψυκτήριο", αλλά δεν συγκινούσε ιδιαιτέρως τους ντόπιους.

Οχι μόνον γιατί η πρόσβαση ήθελε ολίγον... κόπο, αλλά και γιατί η θέα του κάμπου, της θάλασσας και των βουνών δεν έλεγε και πολλά πράγματα για τους ανθρώπους της εποχής. Σήμερα η θέα έχει... πλημμυρίσει κατασκευές και ως εκ τούτου το φυσιολατρικό ενδιαφέρον περιορίζεται στο... μακρινό ορίζοντα.

Επί Τάπητος: Ιστορικά στοιχεία για την ελαιοκαλλιέργεια

inShare

Ελαιόλαδο και σήμερα, η εποχή του είναι, ολίγη ιστορία γιατί η γνώση της είναι πολύτιμη. Γνωστή από τα αρχαία χρόνια στη Μεσσηνία η καλλιέργεια της ελιάς. Τα αποτυπώματα υπάρχουν στο Ανάκτορο του Νέστορα, όπου απέναντι από την Αίθουσα του Θρόνου, στα δεξιά, υπάρχει σειρά από πέντε δωμάτια διαφορετικών διαστάσεων.

Το βορειοδυτικότερο περιείχε δώδεκα πιθάρια για λάδι και πολυάριθμα μικρότερα άλλων σχημάτων αγγεία. Πολλά από αυτά είχαν γραπτή διακόσμηση και φαίνεται πως σ' αυτή την αποθήκη φυλαγόταν η καλύτερη ποιότητα λαδιού. Πινακίδες της Γραμμικής Γραφής Β' που αποκρυπτογραφήθηκαν, επιβεβαιώνουν ότι το ελαιόλαδο ήταν σημαντικό προϊόν για την περιοχή.