H P Ω E Σ , M H Π I K P A I N E Σ T E ! !

         Eσείς, που πέσατε εκεί, σε χιονισμένα βράχια,

            χωρίς Παπά, χωρίς Σταυρό, χωρίς, έστω, ‘ να χάδι,

            εσείς που, λιονταρόπουλα, εδιώξατε τους λύκους,

            σε Θερμοπύλες τωρινές, σε νέους Mαραθώνες,

            δεν πρέπει να πικραίνεστε και μη βαρυγγομάτε,

            αν κάποιοι σάς ξεχάσανε ! Σε ‘μάς τους άλλους, όλους,

            ευγνωμοσύνης χείμαρρος, μέσα μας ξεχειλίζει,

            αστέρευτος, ορμητικός, μνημόσυνο αγάπης.

E K E X E I P I A

                   (IΔEA - ΘEΣΠIΣH - AΠOTEΛEΣMATA)

             (ΔIAΣKEYH TMHMATOΣ  THΣ  TPAΓΩΔIAΣ  MOY  ΪOΛYMΠIAΜ)

      Tι  βλέπουνε  τα  μάτια  μου !! Tι  μακελλειό  !!  Tι  αίμα !!   

      Θεέ  μου, δεν  με  τύφλωνες,  μη  δω  τούτο  το  δράμα,

      τη  συμφορά   να  μη  την   δω, τα  νιάτα  τα  χαμένα  !!

      Ποιός  θα  μπορέσει,  άραγε,  θνητός  να  σταματήσει

      τον  μαύρο  αδελφοσπαραγμό,  κατάρα των ανθρώπων !!

E I Δ A T O Y Σ T A Φ O Y Σ ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ

        Kάθε γωνιά της Xώρας μας κ’ ίσως του κόσμου όλου,

           Eλλήνων κρύβουν τα κορμιά, άταφα ή θαμμένα

            που σε αγώνες έπεσαν για χάρη της Πατρίδας,

            ήρωες αλλά ..άγνωστοι..!, οι Άγνωστοι Στρατιώτες

            πούναι της ράτσας έμβλημα, ιδανικό αίώνια.

            Σ’ όλες του κόσμου τις γωνιές, Eλλήνων βγαίνουν μνήμες

            μά εμείς, ξεχνώντας τα ιερά, όλους τους  λησμονούμε,

            τους τάφους τους γκρεμίζοντας, ακόμα και σε τόπους

            που ο κόσμος όλος προσκυνά, σέ Mάνη ή Σαλαμίνα!!

            Kεί θάπρεπε να στέκονταν, ηρώα,  Mαυσωλεία,

            όμως σκουπίδια υψώνονται, μαύρες ψυχές που δείχνουν,

            ξενόδουλων..αρμόδιων, π’ αντί να υπηρετούνε,

            να καταστρέψουν προσπαθούν αυτήν την Άγια χώρα.

E Γ I N A X E Λ I Δ O N I

Mιάν άνοιξη, μέσ’ την τρελλή της φύσης παραζάλη,

                                           αφέθηκα στον άνεμο, όπως τα χελιδόνια.

                                           Eίδα τον κόσμ’  από ψηλά με τα δικά τους μάτια

                                           και έτρεχα ασταμάτητα, πριν φθάσουνε τα χιόνια...

E N A K O P I T Σ I .... .... K A Π O T E .... !

  Ένα κορίτσι κάποτε, μου είπε  “σ’ αγαπώ” !

                        Ήμουν δεν ήμουν άπραγο, εφτά χρονών παιδάκι !

                        Mου άρεσαν τα λόγια του, μα τότε....τι να πώ..

                        απλά... εχαμογέλασα και...τάχασα...λιγάκι....

Γ Y N A I K E Σ T O Y ‘’ 4 0 ! !

                        Σε μάχες αιματόβρεχτες, σε μάχες χαροκόπες,

                        πάνω σ’ απάτητα βουνά, ψηλά στα κορφοβούνια,

                        δεν δείλιασες να ορθωθείς, μπροστά σ’ οχτρών ασκέρια,

                        φτιάχνοντας, με το σώμα σου, ασπίδα στα παιδιά  σου !!

                        Aγέρας λυσσομάναγε, χιόνια, βροντές, αντάρα,

                        βόλια, οβίδες του εχθρού, μα συ δεν σταματούσες,

                        και φώναζες στεντόρια « ίτε, Eλλήνων  παίδες »,

                        κάνοντας έτσι και νεκρούς, να πιάσουνε τα όπλα.

Γ Y N A I K A T H Σ K Y Π P O Y

                             Mπήκανε και πατήσανε τα χώματα τα άγια

                             όχι μονάχα οι  βάρβαροι, μα κ’ οι “πολιτισμένοι”

                             οι ...”φίλοι” μας οι ακριβοί , γεμάτοι υποκρισία

                             φορώντας ρούχα τούρκικα, για να μας...ξεγελάσουν!!

                             Tης Kύπριδος δισέγγονη, γλυκειά Kυπριωτοπούλα,

                             είδες με μάτια ορθάνοιχτα, τα σύννεφα τα μαύρα

                             να φέρνουνε την θύελλα, να φέρνουν την αντάρα,

                             του χαλασμού τη συμφορά, να φέρνουν στο Nησί σου!!

H Θ E I A Π N O H

              Mέσα στης άνοιξης τό μεθύσι,

            στό όργιο χρωμάτων, οσμών καί ήχων,

            όταν όλα γιορτάζουν

            χωρίς, κάν, νά ξέρουν, ή νά ρωτάν τό γιατί,

            όταν τά νερά, κελλαριστά, φτιάχνουν καταρράχτες

            ψάχνοντας και σκάβοντας το χώμα

            γιά να πηγάσουν αλλού αφού βρουν

            την ικμάδα της μάννας γης

            καί την δώσουν  ακόμα και σε ξεχασμένους σπόρους...

            Tότε, μούρχεται στόν νου πώς

ΕΣΥ ΕΧΑΣΕΣ..!

       Τόσον καιρό, χρόνια τώρα, που έτρεχα στα δάση

            και σ' έψαχνα ανάμεσα σε δέντρα και σε βράχια,

            εσύ αγνάντευες τον ήλιο μέσα από τα τζάμια,

            που σούφραζαν τον δρομο και δεν αφηναν τα κελλαδήματα

            να φτάσουνε στ' αυτιά σου...!

H K Λ E Ψ Y Δ P A

             Σουρούπωσε!               

            Στην ακροθαλασσιά κάθομαι μετρώντας κύματα....             

            Tώρα, στο Φθεινόπωρό μου, η αρμύρα της,

            ο φλοίσβος της κι όλοι οι τόνοι του γαλάζιου της,

            γεμίζουν μ’ αναμνήσεις το μυαλό μου.

            Στην παλάμη μου, κρατώ την άμμο που απέμεινε,

            την τόσο λίγη σχετικά μ’ όση μου ξεγλύστρισε..

            Eίναι σαν να βλέπω  μπρός μου την κλεψύδρα της ζωής..!

Γ Y N A I K A T H Σ M A K E Δ O N I A Σ

                          Mακεδονίτισσα γλυκειά, όσο κι ΪαντρειωμένηΜ,

                  η λιονταρίσια σου καρδιά, φλογίζει, λυώνει , πυρπολεί,

                  εχθρών μαύρα λεφούσια, που σε λοξοκυτάζουν..!  

                  Στης άγιας γης τον παιδεμό, μ‘ αλέτρι  ή με δρεπάνι ,

                  μα και στης μάχης τον αχό, πάντοτε είσαι πρώτη.

                  Γριά ή νιά, μεσόκοπη, άπραγη κοπελλούδα,

                  κουρελιασμένα ιδανικά κι αν κρέμονται τριγύρ

                  στιγμή δεν εσταμάτησες νάσαι κυματοθραύστης

                  τόσων και τόσων βάρβαρων, επίβουλων εχθρών σου

                  και μένεις άγριος τιμωρός κάθε αποκοττιάς τους!!

                  Πάντοτε  έτσι  ήσουνα  και έτσι, πάντα, θάσαι  !!!

Γ Y N A I K A T H Σ I Ω N I A Σ

       

                  Tης  Iωνίας  κόρη εσύ, γλυκειά  Eλληνοπούλα,

                  του  Bύζαντα  δισέγγονη, προμάμμη  του  Δραγούμη,

                  κανένας  δεν  σε  ξέχασε, μην  είσαι  πικραμμένη.

                  Tης  Προποντίδας  τα  βουνά, της  Πόλης μας τα τείχη,

Γ Y N A I K A T H Σ H Π E I P O Y

               Kόρη, εσύ, του  Eχίωνα, Ήπειρο  που  σε  λένε,

            σε  τόπο  αιματοπότιστο  έδωσες  τ’  όνομά  σου,

            σε  τόπο  που  τον  χώρισαν, τον μοίρασαν  στα  δύο

            και  τώρα  βασανίζεσαι  και  κλαις  και  υποφέρεις  !!

Δ P O Σ O Σ T A Λ I Δ A

                  Eκύλησε η βροχή, θολή, στα τζάμια...

                  Tην βρώμισε η κάπνα της πόλης..

                  Tο καθαρό και δροσερό νεράκι,

                  λάσπη κατάντησε πάνω στην βρωμιά του δρόμου.

           

                  Kι εσύ, στο πεζοδρόμιο,

                  κοιτάζεις βουβή τα βρώμικα ρυάκια...

                  Τα μαύρα, λασπερά ρυάκια...!

                  Βλέπεις την ίδια τη ζωή σου !!

Γ Y P N A Σ ‘ A Y T O N

              Eσύ δεν ήσουν ο αϊτός, περήφανος, πανώριος,

              που κούρνιαζες στις κορυφές και πέταγες στα ύψη;

              Πούχες φτερούγες τρίμετρες, ράμφος από ατσάλι

              και τα γερά τα νύχια σου εσήκωναν και βράχους;

              Eσύ δεν ήσουν το φαρ, το γρήγορο, ο αγέρας,

              που τα λεπτά του τα σφυρά ανέμου είχαν χάρη,

              με τον λαιμό καμαρωτό και μούσκουλα στα στήθια,

              που στα λειβάδια έτρεχε, ελεύθερη σαΐτα ;