ΟΙ 307 ΦΑΚΕΛΛΟΙ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ ΜΕ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ, ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΟΥ ΣΩΤΗΡΗ ΑΡΙΣΤ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ

 ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.

 Επειδή πολλά άτομα αναζητούν τα αριστεία των προγόνων τους, από το βιβλίο του μεσσήνιου Σωτήρη Παπαδόπουλου δίπλα από κάθε φάκελλο υπάρχουν τα χωριά. Στο φάκελλο 31 υπάρχουν τα χωριά,Ζευγολατιό,Ασλάναγα, Κατσαρού μαζί με άλλα χωριά, ενώ στο φάκελλο 32 είναι τα χωριά Μελιγαλά, Ζευγολατιό, Τζεφερεμίνι σημερινή Βαλύρα και άλλα χωριά. Υπάρχουν όλα τα βιβλία του στη λαική βιβλιοθήκη Καλαμάτας , το δίτομο έργο του Μίμη Φερέτου, του Αθανασίου Γρηγοριάδη και Σταύρου Καπετανάκη, που έχουν πολλά ονόματα αριστούχων από τη Μεσσηνία.

Γνωρίζοντας το φάκελλο του χωριού του μπορεί ηλεκτρονικά  να επικοινωνήσει με τα ΓΑΚ, η να πάει ο ίδιος στα ΓΑΚ στο Ψυχικό και να μελετήσει τα αριστεία των προγόνων του.Εύχομαι καλή επιτυχία ,τιμώντας, διασώζοντας και προβάλλοντας τους προγόνους μας.

Είναι ένας καλός μπούσουλας για τον οποιοδήποτε μελετητή, ερευνητή, ιστοριοδίφη και να γευτεί τη μαγεία  της μελέτης και ανακάλυψης των προγόνων του.

Μπορεί ο κάθε μελετητής, ερευνητής, ιστοριοδίφης να κτυπήσει τις 2 αναρτήσεις στην ιστοσελίδα μου για ενημέρωση.

 1. 1821.ΓΑΚ.ΦΑΚΕΛΟΙ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ ΒΑΛΥΡΑΣ.ΤΙΜΩΝΤΑΣ ΤΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ

TOY ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ

Διαβάστε περισσότερα »

 

Ζητείται Συγκάτοικος ...Πήγαινε στο γυμνάσιο Μελιγαλά

Του ιστοριοδίφη-ερευνητή,Γιάννη Δ.Λύρα

Πήγαινε στο γυμνάσιο Μελιγαλά. Έμεινε μόνος του, γιατί τα αδέλφια του έφυγαν για την Αθήνα. Το ένοίκιο ήταν ακριβό. Διακόσια φράγκα το μήνα. Έπρεπε να βρεθεί συγκάτοικος ,για να μοιράζεται το νοίκι. Πέρασαν μέρες. Γυρνώντας από το σχολείο ,πάει κατευθείαν στον κήπο της σπιτονοικοκυράς του για να ιδεί πως πήγε το κυνήγι. Είχε στήσει, δόκανα και πλακοπαγίδες. Το κυνήγι πλούσιο. Σπουργίτια,τσίχλες,τσιμπουργιάνους και έναν σκαντζόχοιρο που έβοσκε.Πιάνει το σκαντζόχοιρο και χωρίς να ειπεί τίποτε σε κανέναν τον βάζει μέσα στο λινό. Στη συνέχεια πηγαίνει κατ' ευθείαν στο δωματιό του και φέρνει τα σύνεργα. Αλάτι, μαχαίρι, ρίγανι,λεμόνι,λάδι, πιάτα,σχάρα και σπίρτα. Πάει στον κήπο της σπιτονοικοκυράς του, που βρίσκεται το πηγάδι και πιάνει αμέσως δουλειά.Ετοιμάζει τη φωτιά και αρχίζει με χαρά το ξεπουπούλιασμα της λείας του. Η φωτιά είχε σχηματίσει τη θράκα και τα μαδημένα πλέον πουλιά άρχισε να τα τσουλουφρίζει, πάνω από τη θράκα. Με το μαχαίρι τα ξεκοιλιάζει, τα πλένει, τα αλατίζει,τα βουτά στο πιάτο με το λαδολέμονο και αρχίζει να τα ψήνει.

Ο μύλος του χρόνου

& η ιστορία της Βαλύρας.

Γράφει:Ο Γιάννης Δημ.Λύρας
Καθηγητής βιολόγος-ερευνητής-ιστοριοδίφης
Σκόρπιες πληροφορίες κυκλοφορούν για τη ΒΑΛΥΡΑ οι οποίες έχουν πάρει τη μορφή της παράδοσης και καταλήγουν σιγά-σιγά στο μύθο.

-Η παρούσα καταγραφή και έρευνα μοιάζει με τις σαϊτιές που ρίχνει ο τοξότης στο βαθύ σκοτάδι γιατί είναι δύσκολη στις απαιτήσεις των ερωτημάτων που απασχολούν κάθε ΒΑΛΥΡΑΙΟ, ο οποίος αγαπά και θέλει να μάθει τα πάντα για τη ΒΑΛΥΡΑ μας.
-Κάναμε τη σκέψη πως αν όλα αυτά δεν γραφτούν και δημοσιοποιηθούν θα χάσουν την άξία τους και θα λησμονηθούν. Όσα τυχόν διασωθούν άγραφα θα περάσουν στη σφαίρα του μύθου και κανένας πια δεν θα πιστεύει, γιατί όλο και θα μακραίνει το παρελθόν τους, Έτσι ξέμακρο και λησμονημένο από τους ανθρώπους της και την ιστορία της αποκομμένο από το όμορφο παρελθόν της ,θα μείνει μια αμυδρή ανάμνηση,ένα παραμύθι για μερικές γιαγιάδες ότι κάποτε υπήρξε ένα χωριό με το όνομα ΒΑΛΥΡΑ.

Αναμνήσεις από τη Βαλύρα...

Οι Αγυιόπαιδες

Του Γιάννη Δημ.Λύρα

Καθηγητή βιολόγου-Ερευνητή-Ιστοριοδίφη

Είναι μεσημέρι. Τα παιδιά λαγοκοιμούνται καιροφυλακτώντας πότε θα αποκοιμηθούν οι γονείς,γιατί είναι κουρασμένοι από τις δουλειές που έκαναν στα κτήματα και ζώα.Αγωνιούν πάνω στο καλαμένιο κρεβάτι στηριγμένο σε τρίποδα με το στρώμα γεμάτο από βουτούμι,μαρίτσα, άχυρα,καλαμπόφυλλα και δυο φέτες ψωμί είναι κρυμμένες κάτω από το κρεβάτι.Στο κατώϊ τα ζώα ξεροσταλιάζουν,ο σκύλος γαβγίζει και τα κοκόρια τσακώνονται.Τα δευτερόλεπτα γίνονται χρόνος και η αγωνία κορυφώνεται.Το ροχαλητό δίνει το σήμα.Με τα νύχια των ποδιών βγαίνουμε στο χαγιάτι.Επειδή η σκάλα είναι ξύλινη και τρίζει πηδάμε στα λιόκλαρα από τα πραμακλίκια ρίχνοντας στο σκύλο το ψωμί για να μην γαβγίζει.Ο ντάκος της εξώπορτας είναι καλά σφηνωμένος.Γι’ αυτό πηδάμε πόρτες, παράθυρα, μάντρες, φράκτες. Βρισκόμαστε έξω από το σπίτι.Ανά τας αγυιάς και ανά τας ρύμας παντού παιδιά με χαρούμενα και γελαστά πρόσωπα.
Ο ήλιος καίει. Το μόνο ένδυμα ένα σώβρακο από κάμποτο για όλο το καλοκαίρι. Για παπούτσια ούτε λόγος. Ξυπόλυτα πατάγαμε τις φραγκοσυκιές και έσπαγαν οι περόνες. Στα χέρια μας διάφορα λογής σύνεργα. Δόκανα, κόλλες και ξώβεργα, σούμπες με σκουλήκια, λάστιχα με μικρές πέτρες, απόχες, ψαλίδες, κόπανοι, λαμαρίνες, καμάκια, δίχτυα, βρόχια, κολοκύθες, βουτούμια, τσιγκλιά, μαχαίρια. Ροβολάγαμε για το μύλο από Αγία Τριάδα, Μπιζάνι, κυπαρίσσια, αυλάκι και δρόμο μοναστηριού. Είμαστε όλοι εκεί. Το στοίχημα κερδήθηκε. Γίναμε όλοι μια παρέα. Θα περάσουμε όμορφα, αποχτώντας πολλές εμπειρίες, τη σημερινή μέρα.