Πως γίναμε...

Πριν μερικές ημέρες, παρακολουθούσα στην τηλεόραση τις ειδήσεις. Σε κάποια στιγμή έδειξε μια σκηνή από άλλη χώρα που δεν θυμάμαι αλλά και δεν έχει σημασία. Μία κυρία, περπατούσε στον δρόμο, απέναντί της σταμάτησε ένα αυτοκίνητο, πετάχτηκε έξω ένας σωματώδης άνδρας, ληστής και επετέθη άγρια στην κυρία. Εκείνη έντρομη έκανε δυο βήματα πίσω, τράβηξε το πιστόλι που είχε στην μέση της και πυροβόλησε δύο φορές τον άνδρα στην κοιλιά που αμέσως έπεσε κάτω νεκρός. Ήταν όπως είπαν, αστυνομικός η κυρία εκτός υπηρεσίας. Εγώ τελείως αυτόματα αναφώνησα. Καλά του έκανε. Αμέσως άρχισα να προβληματίζομαι, γιατί αντέδρασα έτσι; Το σκεπτόμουν ώρα πολλή, αλλά στο τέλος κατέληξα πάλι, στο καλά του έκανε.

Διαβάστε περισσότερα »

Μια σοβαρή συζήτηση

Ο κύριος Κόκκινος, πήρε τις συντεταγμένες από το Επιτελείο της φωλιάς του και βγήκε αργά και προσεχτικά στην επιφάνεια. Ο ήλιος δεν είχε ανατείλει ακόμη. Κίνησε τις κεραίες του προς όλες τις κατευθύνσεις , βεβαιώθηκε για την πορεία του και κίνησε ανατολικά. Είχε πάρει την εντολή να ανιχνεύσει για σπόρους η για γλυκαντικά, αλλά και ότι άλλο χρήσιμο θα βρισκόταν στον δρόμο του. Εξέταζε τον τόπο γύρω του με την επιμέλεια που έχουν όλα τα μυρμήγκια, αλλά είχε και τον νου του να αποφεύγει τους πολλούς κινδύνους που τον απειλούσαν. Πέρασε το πρώτο δέντρο από την φωλιά του – κάπου τριάντα μέτρα- και μπήκε στην νεκρή ζώνη ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο δέντρο. Παραπέρα δεν προχωρούσε γιατί ήταν περιοχή της άλλης φωλιάς των μαύρων και αλίμονο σε εκείνον που θα πέρναγε στην περιοχή τους... η τιμωρία είναι μία και μόνον, θάνατος δι’ αποκεφαλισμού. Μετά από λίγο ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον Μαύρο. Επιφυλακτικά άγγιξαν τις κεραίες τους μια και ήταν στην ουδέτερη ζώνη, χαιρετήθηκαν και στάθηκαν λίγο να κουβεντιάσουν για τα θέματα που απασχολούν τις κοινωνίες των μυρμηγκιών. -

Διαβάστε περισσότερα »

ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝΥΜΙΑ . ΜΕΡΟΠΗ

Ξεκίνησαν οι Δωριείς – Ηρακλείδες από την Δωρίδα και από το Ρίο πέρασαν στην Πελοπόννησο περίπου το 1148 π.Χ. Ήταν ομάδες από την Ήπειρο την Αιτωλία, άλλοι που κατοικούσαν στις όχθες του Τιταρίσιου ποταμού και προτίμησαν το Ρίο επειδή οι πρόγονοί τους είχαν αποτύχει παλαιότερα από τον Ισθμό. Είχαν χωριστεί σε ομάδες και άρχισαν να κατακτούν την Χώρα. Στο Άργος πήγε ο Τήμενος, στην Σπάρτη ο Αριστόδημος, στην Μεσσηνία ο Κρεσφόντης και στην Κορινθία ο Αλήτης.

Εμείς στο παρόν σημείωμά μας θα ασχοληθούμε με τον Κρεσφόντη που πήρε την Μεσσηνία.
Για να πάρει την Μεσσηνία Ο Κρεσφόντης, έκανε μία απατεωνιά.. Και να τι έκανε.
Κανονικά αρχηγός του στρατού που κατέλαβε την Μεσσηνία, ήταν ο Αριστόδημος που πριν τελειώσει η κατάκτηση πέθανε και άφησε δυο ανήλικα τα οποία επιτρόπευε ο Κρεσφόντης γιατί ήταν και θείος τους. Οι αξιωματούχοι των Δωριαίων δεν ήθελαν το Κρεσφόντη και επειδή στην καταγωγή ήταν Θηβαίος και επειδή δεν ήταν δίκαιο να αδικήσουν τα τέκνα του Αριστόδημου. Τότε ο Κρεσφόντης πρότεινε να ρίξουν κλήρο και σε όποιον τύχει, να πάρει την Μεσσηνία πράγμα που συμφώνησαν. Ο Τήμενος που ήταν μιλημένος από τον Κρεσφόντη, έκαμε τους κλήρους. Μέσα σε μία υδρία έβαλαν δυο χωμάτινους βόλους, έναν για τα παιδιά του Αριστόδημου και έναν για τον Κρεσφόντη. Των παιδιών ο βόλος είχε ξεραθεί στον ήλιο ενώ του Κρεσφόντη τον έψησε στη φωτιά. Φυσικά ο βόλος των παιδιών διαλύθηκε και έτσι βγήκε ο βόλος του Κρεσφόντη που πήρε με απάτη την Μεσσηνία.

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ 2, Μεσσηνιακά.ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΟΧΑΛΙΑ

       Συμβουλευόμενοι τον Παυσανία, είδαμε στο προηγούμενο σημείωμά μας, πως εγκαταστάθηκαν οι Δωριείς στην Μεσσηνία και την Λακωνία και θα προσπαθήσουμε τώρα να δούμε τι οδήγησε αυτούς τους δύο λαούς, τους Μεσσήνιους και τους Λάκωνες που όπως είπαμε ήτα αδέρφια – λαοί, σε μακροχρόνιους και φονικούς πολέμους μεταξύ των.

Ο κλάδος τω Δωριαίων που κατέλαβε την Λακωνία, εγκαταστάθηκε στη έφορη κοιλάδα του Ευρώτα η οποία όμως είναι κλεισμένη ανάμεσα στα μεγάλα βουνά τον Ταύγετο και τον Πάρνωνα. Με την πάροδο των ετών και την ανάπτυξη του πληθυσμού, ήταν πλέον ανεπαρκής για να συντηρήσει τον λαό και έτσι  σχηματίζοντας ολιγομελείς ομάδες, άρχισαν αρπαγές και ληστείες στους γύρω γείτονές τους. Τα επεισόδια αυτά αντιμετωπίζονταν στην αρχή όπως όπως, αλλά με τον καιρό οι Λάκωνες οργανώθηκαν καλλίτερα σε τακτικό στρατό, σκληραγωγημένο  και έμπειρο οπότε οι επιδρομές τους ήταν πλέον πιο σοβαρές και εκτεταμένες.

ΠΑΥΣΑΝΙΑΣ 1. ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ

Όλοι μας, όταν πήγαμε σχολείο και στο Δημοτικό και στο Γυμνάσιο, μάθαμε στο μάθημα της ιστορίας για τους Μεσσηνιακούς πολέμους. Όμως έχουν περάσει πια τόσα πολλά χρόνια  που δεν θυμόμαστε  τίποτα η σχεδόν τίποτα.

Κάθε φορά που ατενίζω από ψηλά από το Μακρυπλάγι αυτόν τον ωραίο κάμπο με τα διάσπαρτα χωριά με την θάλασσα από ελιές και γύρω τα κατάφυτα βουνά, δεν μπορώ να μην αναλογίζομαι τι έχει γίνει σε τούτα τα χώματα στην διάρκεια των αιώνων.

Δυστυχώς δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες από τούς ιστορικούς χρόνους για την Μεσσηνία. Μετά την κατάληψή της από τούς Σπαρτιάτες, ένα πέπλο σιωπής και άγνοιας σκέπασε για αιώνες ολόκληρους τούτο τον τόπο. Καμία πόλη δεν αναφέρεται ούτε συγκροτημένη κοινωνία μέχρι που ο Θηβαίος Επαμεινώνδας  φρόντισε για το xτήσιμο της Μεσσήνης  το 368 π.Χ. μετά την νίκη του επί των Σπαρτιατών .