EIΔA TOYΣ TAΦOYΣ...!!

             Eίδα τους τάφους να είναι ορθάνοιχτοι

            και από μέσα να λείπουν οι νεκροί...

            Σκόρπια τα κόκκαλα εδώ κι  εκεί ανάμεσα στις λάσπες.

            Στο βάθος η υψικάμινος

            και θόρυβοι από σφυριά μαστόρων

            εδώ, δίπλα, ένα σκυλί ,

            αρπάζει το κόκκαλο και τρέχει !

            Kρατά στα δόντια του την ιστορία!

            Mα....πάντα έτσι δεν γίνεται;

            Σκυλιά κρατούν την ιστορία μας ανάμεσα σε δόντια σουβλερά,

            κι ούτε που να την δούμε μας αφήνουν..

            όχι να την μελετήσουμε!!

            H ΣAΛAMINA, το νησί το Iερό που το καθαγίασε αίμα ηρώων

            έγινε τόπος που η ύλη

            κυριάρχησε πάνω στο πνεύμα!

H E Λ I A .

            Ω ! Tης Παλλάδος συ δεντρί, χιλιοτραγουδισμένο,

            χρυσό φορτώθηκες καρπό και μούρχεται στον νου,

            το αίμα σου το διάφανο, το τόσο ευλογημένο

            κι αυθόρμητα ευχαριστώ, τον Kύριο τ’ ουρανού !

H I Σ T O P I A M A Σ

            Bιβλία, ΪτόννοιΜ, εκδίδονται για χρόνια περασμένα,

            για μέρες δόξας ή ντροπής, γι’ ανθρώπους, για ιδέες,

            με ύφος περισπούδαστο και σοβαρό γραμμένα,

            με φράσεις πάντα ΪδυνατέςΜ, ρητορικές, ωραίες..!

            Όλα τους λέν πώς γράφουνε μονάχα την...αλήθεια,

            για το Ϊποιοί έκαναν αυτόΜ, Ϊποιοί φταίξανΜ, τι εγίνει

            μα...ο σωστός μελετητής βρίσκει πως παραμύθια

            και παραπληροφόρηση μέσ’ στις σελίδες κλείνει..!

Α Ι Ω Ν Ι Α Ν Τ Ρ Ο Π Η Μ Α Σ …!

                           Σέ μιά κραυγή μου κάποτε, φώναξα γιά τούς τάφους

                        ἡρώων πού δοξάσανε ἐτοῦτον ‘δῶ τόν τόπο,

                        βλέποντας πῶς κατάντησαν στά χρόνια τά δικά μας,

                        ἐρεἰπια, σκουπιδότοποι, ντροπή καί καταφρόνια

                        κάποιων νεοβαρβάρων «Ὑπουργῶν», άνάξιων λακέδων…!

                        Ἲδια κραυγή ξεπήδησε ἀπ’ τῆς καρδιᾶς τά βάθη 

                              πού ἲσως νἆν’ σάν τήν παλιά μά τοῦτο δέν μέ νοιάζει…!

Γ Y N A I K A T H Σ Θ Ρ Α Κ Η Σ

                                     

                  Εκεί που ο Βύζας έστησε τους μύχιούς μας πόθους

                  και τα γλυκά μας όνειρα, πρωτάνοιξες τα μάτια

                  γερόκορμη Θρακιώτισσα !...Βαρειά η κληρονομιά σου

                  εκεί πούλαχε να ζης, σαν Διγενής Ακρίτας !!

                  Μύριους βαρβάρους πάλαιψες, καρτερικά υπομένεις..

                  Παράδοση, Ήθη κι Έθιμα, μένουνε στην καρδιά σου..

                  Κοντά είσαι στον κίνδυνο. Απ’  τις κορφές των λόφων,

                  βλέπεις τα όσια της φυλής, τη δόξα της Ελλάδος..