Στην Ελλάδα επί δεκαετίες επικρίνονται οι επικεφαλής της Επανάστασης για την απόφασή τους να ζητήσουν από το εξωτερικά δανειακά κεφάλαια «με ληστρικούς όρους», προκειμένου να χρηματοδοτήσουν τις ανάγκες του πολέμου της ανεξαρτησίας.
Πρόκειται για κριτικές που στηρίζονται στην εσφαλμένη αντίληψη της οικονομικής και επαναστατικής πραγματικότητας εκείνη της εποχής. Στην πραγματικότητα πέντε χρόνια πριν από την επίσημη αναγνώριση της ανεξαρτησίας της Ελλάδας από τις Μεγάλες Δυνάμεις, η χώρα μας έγινε αποδεκτή ως νομική οντότητα από τους διεθνείς κεφαλαιούχους της αγοράς του Λονδίνου. Οι ξένοι ομολογιούχοι «πόνταραν» στην επιτυχία της Επανάστασης, και ταυτόχρονα δέσμευσαν την κυβέρνηση της Αγγλίας να υποστηρίξει την ανεξαρτησία της χώρας με διπλωματικά και, τελικά, με στρατιωτικά μέσα (Ναυμαχία του Ναυαρίνου).
