ΘΡΥΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟΠΟΝΥΜΙΑ . ΟΙΧΑΛΙΑ

΄Οταν ο γυιός του Λέλεγος ο Πολυκάων, σαν δευτερότοκος που ήταν, δεν κληρονόμησε τίποτα από τον πατέρα του , σαν απλός ιδιώτης πήγε στο Άργος και εκεί παντρεύτηκε μια κοπέλα από μεγάλο σόι, την Μεσσήνη.

Η Μεσσήνη όμως είχε πολύ μεγάλη ιδέα για τον εαυτόν της και μεγάλες φιλοδοξίες. Τι θα έλεγε στις φίλες της ,ότι ο άνδρας της είναι ένας απλός βοσκός;
Έπεισε λοιπόν τον Πολυκάονα και μάζεψαν στρατό από την Αργολίδα και την Λακωνία και πήγαν και κατέλαβαν την Μεσσηνία. Η Μεσσηνία τότε δεν ήταν ένας οργανωμένος τόπος με πόλεις και βασίλεια αλλά κατοικείτο από σκόρπιες οικογένειες Πελασγών και Λελέγων

Διαβάστε περισσότερα »

ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΜΕΡΟΠΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

Εψές, περπάτησε η Σελήνη. Ήμουν βολεμένος στο κρεβάτι μου, αλλά αυτή η καταφερτζού με ξεσήκωσε. Πάνω αυτή, κάτω εγώ, με έβγαλε στο δρόμο της αγοράς. Γεμάτος λακούβες ο δρόμος αλλά κάποτε θα τον κάνουν άσφαλτο έτσι είπε ο Πρόεδρος αλλά πότε;

Εκεί στην αρχή, μπροστά- μπροστά το πεταλωτήριο του Μήτσου του Τάρνα. Πετάλωνε ένα άλογο κάποιου Μπαλαίου. Απέναντι ο φούρνος του Ρήγα και μυρωδιές από το άσπρο ψωμί. Αχ νάχα ένα πενηνταράκι να πάρω μισό φρατζολάκι ψωμί... Λες και το κατάλαβε ο μπάρμπα Χρήστος.- έλα ρε ,πάρε μισό φρατζολάκι. Έγινε όλος ο κόσμος δικός μου.

Μασουλώντας το φρατζολάκι, έκανα λίγα βήματα. Γεμάτος μαγαζιά ο δρόμος. Ο Μητσιάκος είχε ανοίξει το καφενείο, είχε απλώσει τις καρέκλες, ο Θοδωράκης ο Τσούκλος είχε καταβρέξει και εκεί στη Δάφνη πόσους δεν συνάντησα...

Διαβάστε περισσότερα »

Εγώ ο Θεοδόσιος ο Μέγας 1

Εγώ ο Φλάβιος Θεοδόσιος,  ο γυιός του Θεοδοσίου γεννήθηκα στην  Ισπανία .Γεννήθηκα το 346 μ.Χ. και τη νύχτα εκείνη η Κλωθώ, η Λάχεσις και  η Άτροπος, μεθυσμένες  Μοίρες, άδειασαν τις ποδιές τους με όλα τα δώρα  μπροστά στα πόδια μου. Μου έταξαν πλούτη αμέτρητα και χτήματα    , χρυσάφια και δόξα, γυναίκες  πανέμορφες , μου είπαν ότι θα γίνω άρχοντας του κόσμου και το όνομά μου θα μνημονεύεται στους αιώνες. Και ότι γράψουν οι Μοίρες, κανένας δεν μπορεί να το αλλάξει. Μόνο το νήμα της ζωής δεν μου το άφησαν και τόσο μακρύ για να κάνω έργα μεγάλα και θαυμαστά, μα δεν πειράζει και τόσο, η ζωή ποτέ δεν χορταίνεται...