Παρ όλο που ο μύθος του σπηλαίου είναι μια παλαιά πλατωνική
αλληγορία, τίποτε δεν είναι πιο επίκαιρο και διαχρονικό, από τον
αφηρημένο πυρήνα του μύθου, αυτού.
Η σπηλιά, κοιλότητα, είναι μια έννοια που στα Ομηρικά Έπη περιγράφεται
και τονίζεται χαρακτηριστικά, τόσο στις κοίλες ΝΗΕΣ των Αχαιών, όσο και
σε σπήλαια ομηρικά.
ΟΙ ΝΗΕΣ σκέψεις του κοίλου εγκεφάλου των μακρυμάλληδων, καρηκομόωντων ,
πολεμιστών, έξω από τα τείχη της Τροίας, η σπηλιά του Κύκλωπα, της
Καλυψούς, αλλά και το άντρο των Νυμφών, που κρύβει τα δώρα των Φαιάκων ο
Οδυσσέας, είναι διάσημα ΣΠΗΛΑΙΑ, του διάσημου Ομηρικού Έπους, καθώς
και το άντρο που ανατρέφεται, ο ηγέτης Ζευς, του Ολύμπου, αρχηγός,
κάτω από το μάτι του καταβροχθιστή Κρόνου, Χρόνου.
